Słownik etymologiczny języka polskiego/kaźń

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

kaźń, kaźnić; kaznodzieja, z licznemi urobieniami, ‘ten, co dzieje, prawi kaźni, przykazania boże’, bo pierwotne kaznodziejstwo ograniczało się modlitwami głównemi i dziesięciorgiem: »pirzwa kaźń itd.«, ‘pierwszy nakaz’; kazno- w złożeniu, jak kono- od koń, świno- od świnia. Urobione przyrostkiem (por. da-ń) od kaz-ać; znaczy pierwotnie ‘rozkaz’, ‘karność’, ‘kara, plaga, dopust’, nakoniec i ‘więzienie’; tak samo czasownik kaźnić, ‘karać’. Prasłowo; w cerk. ‘nakaz’ i ‘kara’, rus. czes. kaz(e)ń, ‘kara’.