Słownik etymologiczny języka polskiego/kłopot

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

kłopot, kłopotać się, zakłopotany, dziś o ‘trosce, biedzie’, pierwotnie od klepania przezwane; cerk. kłopot, ‘wrzask’, kłop we złożeniach: zakłop, pokłop, o ‘drzwiach’ i ‘zamku’, zakłopiti, ‘zamknąć’, kłopca, ‘sidło’; podobnie u Czechów, klopot, i ‘war’, ‘spiech’, »kłopiti hrnec«, ‘przewrócić garniec’, klopec, ‘sidło’; »Śmierć się wije u płotu, szukajęcy kłopotu«, t. j. ‘drzwi, otworu’; kłopić się, ‘pędzić’. Mienia się u innych Słowian i z chł-, chłopot, bo pień był sklep-.