Słownik etymologiczny języka polskiego/cierpieć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

cierpieć, dawne cirzpieć, cierpliwy i cierpiętliwy, cierpiączka (‘szubienica’), cierpiec, cierpota (17. w.) i cierpkość, cierpki, cierpnąć (i pierwotne tarnąć z *tarpnąć), łączy dwa znaczenia: o ‘smaku gorzkim’ i o ‘bolu’, szczególnie moralnym, co znosić trzeba, wytrwać spokojnie. Prasłowo w obu znaczeniach; pierwotne o ‘cierpnieniu, drętwieniu (zębów, ciała)’; z wokalizacją o, a, p. trapić. Cerk. słowień. serb. czes. trpěti, rus. tierpiet’, ‘cierpieć’; cerk. utrpěti, utrnąti, serb. trnuti, czes. trpnouti (ze wstawionem ponownie p), rus. terpnut’ (tak samo), o ‘zmartwieniu członków, ciała’, a przymiotnik słowień. trpek, czes. trpký, ‘cierpki’. Litew. tirpti, ‘cierpnąć (o członkach)’, łac. torpeo, ‘martwieję’, ‘głuchnę’. »Krzyż bez cierpoty«, »przyłożyć cierpcu«.