Słownik etymologiczny języka polskiego/chełst

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii

chełst, ‘szum fali morskiej’, chełstać, ‘szumieć', chełścić, rus. chołst, o ‘chrzęszczącem, prostem płótnie’; urobienia od chełt, chełtać, »ochełtały boki« (o spracowanem zwierzęciu); chełznąć, chełstać, ochełstać i ochełzdać (np. u Petrycego 1609 r.) o ‘wędzidle’, chełźnie (co konia »chełsta«); ograniczone do naszego języka, dziś jednak pierwotne che- (tylko to znano w 15. i 16. wieku) zastąpiliśmy przez kie- całkiem innego czasownika (p. kiełzać) i mówimy o okiełznaniu, nieokiełznanym, zamiast nieochełznanym.