Słownik etymologiczny języka polskiego/bigas

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

bigas, u Potockiego tyle co ‘kulfon, niedołęga’, ależ u niego (i innych) w tem samem znaczeniu bik, ‘drągal, kiep’: »w rewerendzie lada ujrzysz bika«, »kiedy leda bik piórkiem tak dziwaczy«; zupełnie co innego biczak, ‘nóż, gnyp’, w 16. i 17. w., z węg. bicsak, a to z turec. beczak. Dla bika, bigasa nasuwa się niem. Bicke, ‘oskard’, u nas bika, biga, kaszubskie beknąc, ‘dziobnąć’; to niem. Bicke ma pochodzić z franc. bec, ‘dziób’ (stąd nazwa bekasa i beana), co ma być celtyckiem.