Słownik etymologiczny języka polskiego/banda

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

banda, ‘rota, zgraja’, ‘orkiestra wojsk’, ‘poręcze (bilardowe)’, z włosk. banda, franc. bande, a to wszystko z niem. Band. Tu i bandera, banderola, z włosk. bandiera, banderuola. Natomiast bando, bandyta, banita, z włosk. bando, ‘ogłoszenie, wywołanie z kraju’ (»Bando na Arjany« W. Kochowskiego, »Bando na Gorzałkę«, 1716), bandito, z niem. Bann, bannen. — Bandaż, bandażysta, wprost z franc. bandage.