Słownik etymologiczny języka polskiego/bakać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

bakać, ‘wołać’, od ba- (p. baj), ‘mówić’, z przyrostkiem -k (jak znak do znać), przestarzałe; już nowe wydanie polskiego Terencjusza zabakałem (r. 1545) odmienia na zawołałem. W 15. wieku ogólne: »z bakiem a giełkiem przydąc do sądu«, o bakaniu w sądzie, »przez bakliwość«, ‘krzykiem’; częste w Ezopie. W 16. w. znane, chociaż mało używane, potem ginie zupełnie. U Czechów »bákati koho k nieczemu«, ‘namawiać’.