Słownik etymologiczny języka polskiego/archandja

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

archandja, ‘orszak, tłum’; »na cóż ta archandyja, którąś przyprowadził«, Potocki; archandryja (Chotomski, Enejda nicowana); pierwotnie achandyja; w polskim Janczarze po r. 1500: »o gońcach albo kozakach tureckich, które zową Akandie«, z tureck. akindżi. Na Litwie używają wyrazu archandrja w znaczeniu ironicznem, niby ‘starszyzna, kahał’. Jest i archandza. Tureccy akindżi, to dawni baszybozukowie, wolni i swawolni łupiezcy, wyprzedzający wojsko albo sami na łatwe łupy wychodzący.