Słownik etymologiczny języka polskiego/an, ano, ana, ani

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

an, ano, ana, ani, jak w czeskiem ściągnięte z a on, od 16. w. nieużywane więcej, częste w 15 w.: »ciecierze... any przykryły stany« (‘a ony’), »czedł... ani słyszą wszytka słowa« (‘a oni’), biblja; »ano wołów niemasz« (‘a ono’), Ezop; dziś ano innego początku, z a i no, w używaniu.