Słownik etymologiczny języka polskiego/Objaśnienie znaków i skróceń

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Skocz do: nawigacja, szukaj
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
OBJAŚNIENIE ZNAKÓW I SKRÓCEŃ


Słowa polskie będące przedmiotem objaśnienia etymologicznego, słowa obce służące objaśnieniem, dalej pnie, przyrostki i t. p. — drukowane są kursywą.
Słowa ujęte w dwa przecinki u góry podają ‘znaczenie wyrazu’.
Gwiazdka (*) przed wyrazem oznacza, że danej postaci źródła nie wykazują, że się jej dorozumiewamy.

SKRÓCENIA:


alb. albański    górnołuż. górno-łużycki
ang. angielski górnoniem. górno-niemiecki
anglosas. anglosaski grec. grecki
arab. arabski hebr. hebrajski
awest. awestyjski hiszp. hiszpański
bawar. bawarski holand. holandzki
bengal. bengalski irań. irański
białorus. białoruski iryj. iryjski
bułg. bułgarski island. islandzki
celt. celtycki kaszub. kaszubski
cerk. cerkiewny kimr. kimryjski
chiń. chiński kirg. kirgiski
chorw. chorwacki kopt. koptyjski
czes. czeski lit. litewski
dolnołuż. dolno-łużycki łac. łaciński
dolnoniem. dolno-niemiecki łot. łotewski
duń. duński łuż. łużycki
dżagat. dżagatajski malaj. malajski
erań. erański małorus. małoruski
fiń. fiński meks. meksykański
franc. francuski mong. mongolski
fryz. fryzyjski moraw. morawski
goc. gocki niem. niemiecki
nord. nordyjski    słow. słowiański
norw. norweski słowac. słowacki
nowogrec. nowogrecki słowień. słowieński
nowopers. nowoperski staroczes. staroczeski
orm. ormiański starofranc. starofrancuski
p. patrz starorus. staroruski
pers. perski staroturs. staroturski
pol. polski szwedz. szwedzki
por. porównaj tatar. tatarski
prus. pruski tur. turecki
rom. romański turs. turski
rum. rumuński węg. węgierski
rus. ruski włos. włoski
sas. saski załab. załabski
serb. serbski żarg. żargonowy