Polskie zapusty (Pol, 1921)

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Wincenty Pol
Tytuł	Polskie zapusty
Pochodzenie	Pieśni Janusza
Wydawca	Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd.	1921
Druk	Drukarnia Literacka w Krakowie
Miejsce wyd.	Kraków
Źródło	Skany na Commons
Inne	Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI  Cały zbiór Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI
Indeks stron

›››

[52]

POLSKIE ZAPUSTY

Hałas, tartas po Poznaniu
 Każda chwila wieści sieje,
 Wszyscy mówią o powstaniu,
 A Prusak truchleje.       4

Już Umiński^[1] uszedł skrycie,
 Wielko-polska młodzież rusza.
 Dzięku Bogu! nowe życie!
 Roztajała dusza!       8

Ale dawno już czas było,
 Otrząść z Polski brudy stare:
 Im się o tem ani śniło,
 Lecz przebrali miarę.       12

Czuj duch, Niemcze! Bóg z Narodem!
 Niech-no Moskwę uporamy,
 To i tobie mimochodem
 Także łupnia damy!       16

I od strony Miłosławia^[2]
 Trzech chłopaków nad wieczorem,
 Na konikach się przeprawia
 Do Królestwa borem.       20

Pędzą cwałem, co stać koni,
 A w tém nagle od granicy
 Kilkunastu Niemców goni
 Pędem błyskawicy.       24

[53]

„Halt! halt! Wer da?“ — To my! Wiara!^[3]
 „Jedziem hulać na zapusty:
 „Tutaj paszport, drapichrusty!
 „A tu pieczęć stara. —“       28

Rzekł — i kulą Niemca gwizdnął,
 Że się pewnie nie wygoił;
 Drugi kilku szablą liznął;
 Trzeci batem skroił.       32

„O, Herr Jesu! wielki Boże!“
 „A co szołdry?^[4] co niemczury?
 „I Fryc^[5] stary nie pomoże,
 „Jak garbujem skóry!       36

„Już będziecie teraz znali,
 „Co to polskie są zapusty:
 „Do Berlina, drapichrusty!
 „A my Bracia daléj! —“       40

1. w. 5 Umiński Jan Nep., generał polski (1780—1851). Po wybuchu powstania umknął z więzienia pruskiego z Głogowy w lutym 1831 r. do Warszawy, gdzie otrzymał dowództwo dywizji.
2. w. 17 I od strony Miłosławia. Miłosław, miasteczko w Poznańskiem, nad granicą województwa kaliskiego położone, własność zacnego domu Mielżyńskich. (Obj. poety).
3. w. 25 „Stój! kto tam?“ — Wiara, rozumie się polska, żołnierska.
4. w. 34 szołdry = niemcy, pogardliwe przezwisko wielkopolskie.
5. w. 35 Fryc stary = Fryderyk „Wielki“.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Wincenty Pol.