Pieśń oracza

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Pieśń oracza
Pieśń oracza
Jest to pierwotna wersja pieśni, na podstawie której powstał Hymn Biskupizny, mikroregionu folklorystycznego w powiecie gostyńskim. Powstała na wychodźstwie w Westfalii wśród polskich emigrantów pochodzących z ówczesnego woj. poznańskiego. Autor nie jest znany. Zmodyfikowaną wersję (z refrenem) od 1966 roku Biskupianie uznali za "hymn Biskupizny" [1].

Pługu mój drogi, pługu poczciwy!
Gdy prujesz ostrem żelazem
Te ziemię ojców, te moje niwy,
I smutnym i wesół zarazem.

Pługu mój drogi, pługu mój stary,
Niejeden rok tyś na świecie;
Tyś z siwym włosem moim do pary,
Obu nas starość już gniecie.

Tobą to swoje krajał zagony
Jeszcze mój ojciec sędziwy.
A gdy mu na śmierć jęknęły dzwony
Tyś został pługu poczciwy!

Kiedy przy ojca płakałem zgonie,
Rzekł, patrząc na mnie z tęsknotą,
Masz pług ten stary i zdrowe dłonie,
Nie będziesz, synu sierotą.

Pracuj tym pługiem na polskiej roli,
Jak wszyscy polscy oracze:
Bo serce ojcu w grobie zaboli
Jeźli uczynisz inaczej.


Przypisy

  1. Jankowiak S., 1993: Biskupizna. Dzieje regionu, folklor biskupiański, jego popularyzacja i popularyzatorzy. Zestawienie bibliograficzne, Oficyna Wydawnicza Otwarty Dom, Krobia


Znak domeny publicznej
Tekst lub tłumaczenie polskie jest własnością publiczną (public domain), ponieważ prawa autorskie do niego wygasły (expired copyright).
 Informacje o pochodzeniu tekstu możesz znaleźć w dyskusji tego tekstu.