Niemenczyn

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
VII. Niemenczyn.
(Z okazyi otrzymanego tego probostwa).




Z jasnego dworu, gdzie twój promień złoty
Dojrzał mię w ziemi, dobył i oczyścił,
Stawiać pomiędzy szereg rymoploty,
Bym z publicznego szacunku korzyścił:
Oto mię, królu, (bom jest dzieło twoje)
Na kąt posyłasz i wieśniacze znoje.

Już się od piórka i słoniowéj fletnie
Do sierpa, widzę, brać trzeba w tym czasie;
A com wprzód zrzynał, uwieńczony świetnie,
Z lauru gałązki bujne na Parnasie;
Kładąc je pod twe dobroczynne stopy,
Przyjdzie szykować ścięte w mendel snopy.

Wzgardzony tłumnéj wygnaniec Warszawy,
A miedzy brudne policzony kmiecie;
Rolne mą będą zabawką uprawy:
Znać, żem na wielkim nie wart mieszkać świecie.
Lecz i w tym przecie osadzony stanie,
Śpiewać cię będę, najłaskawszy panie.

W prostego wiernych tajniach przyrodzenia,
Kędy pieśń lada cieniów nie rozwleka;
Pochlebstwo wiatrów fałszywych nie zmienia,
Woda, porwawszy dary, nie ucieka:
Szczerym natura idąc sobie szykiem,
Władać mym będzie sercem i językiem.

Że od tych kroków wzrost się mój poczyna,
Rad i pomierny folwarczek dziedziczę:
Wszak i leśnego wpośród Niemenczyna,
Jeszcze się echo odzywa słowicze;
Gdzie luby wieszczek, zaszczyt Sarbiewa[1]
Szumnogałęźne głosem żywi drzewa.

Jego wysokim ożywiony duchem,
Jeśli nie cofnę niestanowną wodę,
Ni strun urocznych tajemnym łańcuchem
W taniec pochopnych dębów nie powiodę,
Serca ci jednak będę ciągnął z chuci,
Co je błąd święty często bałamuci.

Próżno nawracać wielmożne próżniaki,
Zbrojnego na nie potrzeba plebana.
Podłe to dusze, zyskowne żebraki,
Gotowe stokroć lżyć i wielbić pana.
Prędzéj swe serce kmieć ku tobie nagnie;
Cierpiéć on umie, a niewiele pragnie.

Z temi ci wonne zwijać będę plony,
Kłaść na ołtarzu plenne zbożem kłosy,
Rymem nacinać hartowne jesiony
I z snopków dźwigać rycerskie kolosy.
Czas ich żarłocznym zębem nie pożyje,
Bo miłość swemi skrzydłami okryje.
1774, X, 121 — 3.




Przypisy

  1. Wieś w Ciechanowskim, z któréj nazwisko miał poeta Sarbiewski. Bywał w Niemenczynie często, jako sam pisze:
    Quales Lucisci, vel Nemencini lacus,
    Udumve Bezdani nemus, I. Ep. od. e.


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Adam Naruszewicz.