Nasz oręż

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Nasz oręż • Konstanty Damrot
Nasz oręż
Konstanty Damrot

Dalej, bracia, do oręża, Który nigdy nie zawodzi;
Nie zaczepia, a zwycięża,
Rani, chociaż w krwi nie brodzi!


My ubodzy - dział nie mamy,
Ani broni i pieniędzy;
My bez sprzymierzeńców – sami
Radźmy tedy o swej nędzy!


Ale bo nas dziś armaty
Nie wybawią i warownie:
Nam twierdzami dziś warsztaty,
Dwory, szkoły i pracownie.

  
Nam wojenną sztuką - praca,
Bronią - wiedza lub narzędzie:
Co kto umie, to popłaca,
Byle robić - zawsze - wszędzie.


Sierpy - kosy - piły - młoty
Naszą ulubioną bronią,
Gdy nam wśród skrzętnej roboty
W polu lub warsztacie dzwonią.


Naszą bronią - słowo dzielne,
Prawem i męstwem natchnione;
Bronią - pieśni nieśmiertelne,
Bo nadzieją namaszczone.


Naszą bronią - pacierz rzewny,
Korny, zbożny, pełen skruchy;
A że szczery, skutku pewny,
Przeto pełen też otuchy.


Naszem hasłem: Bóg i wiara!
Naszem godłem: miłość, zgoda!
Naszzą siłą: to ofiara!
A wygraną: to swoboda!
Pod takiemi znaki wrogów
Zwyciężymy i wyprzemy
Daleko z ojczystych progów,
Lecz oręża nie. złożymy!


Bo choć wroga zewnętrznego
Z kraju swego wypędzimy,
Dopiero gdy domowego
Zniszczym, przyszłość utrwalimy.


A tym wrogiem - to próżniactwo
I wygódki niepochlebne,
Niedołęstwo i partactwo
I potrzeby niepotrzebne.
  

Hej więc, bracia, do oręża,
Który każdy dźwigać może:
Kmiecie, rzemieślnicy, księża.
I niewiasty - w imię Boże!