Mulier fortis

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Szymon Szymonowic
Tytuł	Mulier fortis
Pochodzenie	Sielanki (1614) i inne wiersze polskie
Redaktor	Jan Łoś
Wydawca	Polska Akademia Umiejętności
Data wyd.	1921
Druk	Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego
Miejsce wyd.	Kraków
Źródło	Skany na Commons
Inne	Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI  Cały zbiór Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI
Indeks stron

›››

[133]

Mulier fortis.

Komu kiedy Bog raczył dać cnotliwą żonę,
Wszystkie skarby jej ceną nie są odważone:
Serce mężowe na jej ręku się gruntuje,
Ani krwią okupionych plonow potrzebuje.

Ona też, poki jeno żywota jej staje,

5

Nigdy złem, zawsze dobrem dobroć mu oddaje.
Cienkich przędziw i drogich jedwabiow nabrała,
I dzielną ręką wiele robot nawiązała.
Stała się jako czujnych kupcow rącze^[1] łodzi,

I chleb do domu swego z obcych stron przywodzi.

10

Wstała z świtem i w gmachach porządek sprawiła,
Czeladź i służebnice strawą opatrzyła.
Skupiła żyzne włości, poszczepiła sady
Swą ręką, zamnożyła piękne winohrady.

Ujęła się w stateczność, wzięła władzą, siły

15

Wielmożne jej szlachetne ramię umocniły.
I poczuła miły smak swojej roztropności,
Ani jej świece nocne zgasiły ciemności.
Więc i do więtszych^[2] rzeczy pieczą swą podała,

[134]

I mocnem gospodarstwem uprzejmie władała.

20

Jej dłoni niedostatnim^[3] zawsze otworzone,
Jej ręce do ubogich zawsze wyciągnione.
Nie straszna jej domowi zima, bo podwojnym
Swą wszystkę przyodziała czeladź strojem hojnym.

I sama ochędostwem wprzod^[4] inszym nie dała,

25

Szarłatow^[5], złotogłowow sobie nie sprawiała.
Pełno klenotu na niej: a sława mężowi
Piękna, gdy każdy dobrze o jej cnocie mowi,
Nikt oczu nie zapluśnie^[6], i między rownymi

Sobie śmiele usiędzie ludźmi poczciwymi.

30

Z jej roboty wychodzą płotna znamienite,
Od niej tkanice^[7] kramarz bierze rozmaite.
Przystojność i stateczność jej nadzież^[8] przedniejsza,
I wolnie się uśmiechnie, kiedy ostatniejsza^[9]

Chwila przyjdzie: a skoro rożane rozwinie

35

Wargi swe, szczera mądrość przez jej usta płynie.
Słowa jej pełne wdzięku i pięknej rozprawy^[10],
A język prawie iste^[11] cnej łaski ustawy.
Wszystkie ruszenia stop swych pilnie przestrzegała,

Ani daremnie swego chleba pożywała.

40

Wstały cnotliwe dzieci i cześć jej czyniły
Powinną i mężowe usta ją wielbiły.
Siła się w wielkich domiech pięknych cor zrodziło.
Siła szczęście bogatem wianem udarzyło^[12];

Tyś u mnie nade wszystko — co ani moc złota

45

Radzi mi, ani krasa, ale sama cnota.
Omylna jest udatność, uroda zdradliwa;
Ta sama nie faluje^[13], ktora bojaźliwa
Jest Boga, a wstyd święty nad wszystko miłuje —

Wstydu żaden skarb, żadne złoto nie celuje.

50

1. rądcze.
2. więtszy — większy
3. niedostatni — potrzebujący
4. wprzod — pierwszeństwo
5. szarłat — szkarłat
6. zaplusnąć oczy — zawstydzić
7. tkanica — tkanina
8. nadzież — nadzieja, oparcie
9. ostatniejsza chwila — śmierć
10. rozprawa — rozsądek
11. isty — pewny, istotny
12. udarzyć — obdarzyć
13. falować — chwiać się

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronach autorów: Szymon Szymonowic, Jan Łoś.