Morituris!

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
>>> Dane tekstu >>>
Autor Władysław Tarnowski
Tytuł Morituris!
Pochodzenie Morituris!
Data wydania 1865
Wydawnictwo „Lutnia. Piosennik polski.”, Zbiór 2, F.A. Brockhaus, Lipsk, 1865, strony 162-165, (jednakże utwór został pominięty w spisie pieśni Ernesta Buławy na str. XII-XIII, jest natomiast wymieniona w spisie pieśni na stronie XIV wśród pieśni bez przypisanego im autora); „Krople czary”, Część 2, P. Rhode, Lipsk, 1865, str. 101-103.
Drukarz F.A. Brockhaus & P. Rhode (odpowiednio)
Miejsce wyd. Lipsk
Źródło Skany na Commons
Okładka lub karta tytułowa
Indeks stron

„Przyjdź królestwo Twoje.”
Ojcze nasz.

Morituri te salutant… patria! [1]

Młodości ty nad poziomy
Ulatuj! . . . . . .

Adam. [2]



Młodzieńcza piersi! Lampo marmurowa,
Co płoniesz wiecznym ogniem do skonania;
Młodzieńcza piersi! Łzawico grobowa!
Popiół twój święty znakiem zmartwychwstania –

Młodzieńcza piersi! Wulkanie wszech-świata!
Co zbawiasz piekła piorunem miłości,
Choć czołu dano by piętno wariata;
O! bądź pancerna prawdą – w tej nagości!

Młodzieńcza piersi! Ludzkości skarbono,
Co skarb oddajesz dopiero z pęknięciem –
O! bądź do końca w miłości przepełnioną,
Jak puchar życia, wieczności zaklęciem –

Młodzieńcza piersi! lwi murze narodu!
Choć świat cię łuską okajdanił wężą,
Wolności zorzą bądź w bolach porodu
A bramy piekła cię niech nie przezwyciężą. –

Młodzieńcza piersi! Tarczo polskiej ziemi!
Rany twe świecą gwiazdami ludzkości,
Wielkaś ty jak Bóg – co cię tchy swojemi
Sobie podobną utworzył w miłości!

Jak w przenajświętszej hostji sakramencie
Jest całe bóstwo światów i wieczności,
Tak w jednem sercu polskiem jest zaklęcie
Polski całego życia – i świętości –

I jak się imię Cezara przed wieki
Godłem cesarstwa nazwało u ludów –
Miano Polaka będzie mianem cudów,
Ludzi cnotliwej woli i opieki!

O hekatombo z najmilszych złożona!
Abla ty słupem z niebem połącz ziemię,
Ojczyzno! Zginąć mające dziś plemię
Ciebie pozdrawia – o bogiem sławiona!

Młodzieńcza piersi! Arfo Jehowiczna,
Po której zagrał gromami Jehowa,
Tyś krwawą rolą, gdzie ewanieliczna
Roślina schodzi wielka – miljonowa!

Młodzieńcza piersi! naprzód! za świat cały –
Rany twe – gwiazdy na dziejów błękicie!
One nie bolą! Spędzą noc w blask chwały –
Gińże by zabić śmierć – a zdobyć życie!

Młodzieńcza piersi! tyś ducha świętego
Gniazdem! – nim wzleci w przestrzenie ludzkości
Kiedyż narodów rodzina w przyszłości
Palcem Tomasza nie tknie boku twego!

Lecz bądź pokorna, jak łan, co się chyli
Harmonią kłosów w brylantach młodości,
A ziemia, którą ojcowie zdobyli,
Zadrga ku tobie stosami swych kości! –

O naprzód! naprzód! młode pokolenia!
Tam nowej ery pioruny zagrzmiały –
Polak dziś ziarnem przyszłości nasienia,
Zrodzon w kajdanach – lecz wie, ze do chwały!

Warszawa 1863.

„Dziennik literacki.” [3]

Lwów, 1863.[4]

  1. „Morituri te salutant… patria!” – „Idący na śmierć pozdrawiają cię… ojczyzno!” (To motto tylko w: „Krople czary”, Część 2, P. Rhode, Lipsk, 1865, str. 101.)
  2. Adam Mickiewicz „Oda do młodości”, wersy 12-13. (To motto tylko w: „Krople czary”, Część 2, P. Rhode, Lipsk, 1865, str. 101.)
  3. To miejsce, data i tytuł pisma tylko w: Jest to prawdopodobnie miejsce i czas pierwszej publikacji.
  4. To miejsce i data tylko w: „Krople czary”, Część 2, P. Rhode, Lipsk, 1865, str. 103. Jest to przypuszczalnie miejsce i czas napisania pieśni.


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Władysław Tarnowski.