Kronika Jana z Czarnkowa/O obsadzeniu katedry biskupiej wrocławskiej

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Jan z Czarnkowa
Tytuł Kronika Jana z Czarnkowa
Podtytuł archidyakona gnieźnieńskiego podkanclerzego królestwa polskiego (1370-1384).
Data wydania 1905
Wydawnictwo E. Wende i Sp.
Drukarz Jan Cotty
Miejsce wyd. Warszawa
Tłumacz Józef Żerbiłło
Źródło Skany na Commons
Inne Cały tekst
Pobierz jako: Pobierz Cały tekst jako ePub Pobierz Cały tekst jako PDF Pobierz Cały tekst jako MOBI
Indeks stron

60. O obsadzeniu katedry biskupiej wrocławskiej.

Tegoż roku, dnia 10-go listopada, ojciec święty, papież Urban VI, na prośby i błagania kapituły wrocławskiej, wyniósł miłościwie na opróżnioną od lat siedmiu wrocławską katedrę biskupią, księcia Władysława[1], biskupa lubuskiego, brata księcia lignickiego, przenosząc go z biskupstwa lubuskiego na wrocławskie. Ponieważ to przeniesienie stało się wbrew woli i pomimo sprzeciwienia się króla czeskiego Wacława, król oburzony przyjąć nowego biskupa nie chciał i nie dopuszczał go do objęcia w posiadanie miast i zamków. A chociaż niektórzy kanonicy z kapituły byli po stronie króla i razem z nim zanieśli co do tej prowizyi apelacyę, większa jednak i poważniejsza część kapituły, nie zwracając żadnej uwagi na niechęć króla i lekkomyślną apelacyę swych braci, oddała swojemu nowemu biskupowi miasta i zamki biskupie. Nieporozumienie to pomiędzy królem a biskupem trwało pewien czas, dopóki nie zostało, aczkolwiek ze stratą dla kościoła wrocławskiego, załatwione. Kapituła bowiem wrocławska pożyczyła była niegdyś Karolowi, cesarzowi rzymskiemu, pięć tysięcy grzywien; obecnie biskup zwalniał króla od wypłaty tych pieniędzy i darował mu wszystkie szkody, które on poprzednio kościołowi wyrządził, a oprócz tego wypłacił mu pewną sumę w gotowiźnie.
Po tem przeniesieniu, pan apostolski wyniósł na biskupstwo lubuskie pewnego kanonika lubuskiego A. de Kytlicz; dziekanem zaś wrocławskim uczynił rodzonego brata wzmiankowanych księcia lignickiego i biskupa wrocławskiego[2].


Przypisy

  1. Podług Długosza (376) — i słusznie — Wacław; w rozdz. 50 nasz autor sam nazywa go Wacławem. Był to syn księcia Wacława I lignickiego, ur. w r. 1348, wyniesiony na biskupstwo lubuskie 3 grudnia 1375 r., obecnie zaś, 18 kwietnia 1382 r. przeniesiony na biskupstwo wrocławskie, z którego zrezygnował w r. 1417; umarł 30 grudnia 1419 r.
  2. Henryka, późniejszego biskupa kujawskiego, o którym mowa w rozdz. 50.


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronach autora: Jan z Czarnkowa i tłumacza: Józef Żerbiłło.