Kościół i klasztor PP. Bernardynek w Warcie

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Kazimierz Jung
Tytuł Kościół i klasztor PP. Bernardynek w Warcie
Pochodzenie Klasztory w Warcie
Data wydania 1930
Druk Zakł. Graf. „Ziemia Sieradzka”
Miejsce wyd. Sieradz
Źródło Skany na Commons
Inne Pobierz jako: Pobierz jako ePub Pobierz jako PDF Pobierz jako MOBI Cały tekst
Pobierz jako: Pobierz Cały tekst jako ePub Pobierz Cały tekst jako PDF Pobierz Cały tekst jako MOBI
Indeks stron
Kościół i klasztor
PP. Bernardynek w Warcie.

Dawnemi czasy, podobnie jak gdzieindziej, przy klasztorze OO. Bernardynów przebywały w Warcie siostry III-go zak. św. Franciszka.
Zajmowały tu dwa domy zwane szpitalami panien. Początek życia zakonnego w klasztorze zawdzięcza się Dorocie Kurskiej wdowie, która w r. 1536 wraz z 20 pannami tam zamieszkała. Król Zygmunt III. w r. 1593 domy tych zakonnic od podatków zwolnił co też potwierdził Arcyb. gnieźn. Zbigniew w r. 1630. Kiedy zaś Katarzyna Klara z Balickich wdowa Szycińska habit zakonny d. 4. października 1655 r. z rąk Macieja Łubieńskiege Arc. Gnieźn. przyjęła, powstała myśl fundacji klasztoru. W r. 1677 otrzymano grunt potrzebny darmo od Kołdowskiego, dziedzica z Kobierzycka, na którym wystawiono z drzewa Kaliszu przewieziony tu d. 9 sierpnia 1804 r. i umieszczony w Ołtarzu dn. 5 września t. r. i czczony jest jako łaskami słynący. Wraz z tym obrazem przybyło z Konwentu kaliskiego 6 zakonnic Bernardynek. Obraz ten ma zasłonę w r. 1804 malowaną przedstawiającą Pana Jezusa. 2) ołtarz św. Józefa postawiony przez Bardzińską z Łaszewskich chorążynę łęczycką. Obraz św. Józefa w srebrnej sukni za 478 zł. z ofiar zebranych w r. 1748. 3) ołtarz św. Elżbiety. 4) św. Piotra de Alcantara. 5) św. Wawrzyńca M. w srebrnej sukni, za staraniem przełożonej Róży Kozubskiej.
Bractwo św. Józefa w r. 1772 przez Pap. Klemensa XIV nadane, a admittowane przez Sufr. gnieźn. Franciszka Ossolińskiego d. 3 października 1773 r. z odpustem zupełnym w d. św. Józefa. — Utrzymanie tego klasztoru było zawsze b. szczupłe, więc z pomocą przyszedł w dn. 19 maja 1756 r. Ksawery Józef Psarski Sędzia Wieluński, który z dóbr swoich w Poradzewie dał im t. j. zakonnicom corocznie po 6 korcy pszenicy i żyta za odmawianie co środę za Jego duszę w ciągu roku modlitwy Anioł Pański.
Panny wstępujące do tego klasztoru wnosiły 500 zł. a niektóre i więcej.
W r. 1898 Siostry Bernardynki otrzymały rozkaz od rządu ros. aby niezwłocznie opuściły klasztor, a przeniosły się do wieluńskich SS. Bernardynek, gdzie znajdowały się już zakonnice z innych klasztorów przewiezione. Napróżno Siostry i mieszkańcy Warty starali się o uchylenie tego wyroku i żadne prośby i wstawiennictwa nie odniosły pomyślnego rezultatu. 5 staruszek Bernardynek pragnęły spocząć w swym klasztorku drogim i złożyć kości obok ukochanych sióstr swoich. Niestety klasztor opuścić musiały i przyczem stał się widoczny cud z krzyżem z refektarza sióstr, które ofiarowały takowy Szarytkom przybyłym z Sieradza na pożegnanie. Konie nie chciały ruszyć z miejsca, kiedy owe Szarytki do powozu swego zabrały krzyż ów, kilka razy próbowano wyjechać z owym krzyżem do Sieradza, ale napróżno. Z płaczem więc odjechały Szarytki same, a krzyż zabrały Bernardynki ze sobą do Wielunia i umieściły takowy w chórze zakonnym tamtejszym gdzie różnemi łaskami słynie. —

Kazimierz Jung - Klasztory w Warcie page15.png



Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Kazimierz Jung.