Przejdź do zawartości

Hymn do przyjaźni

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki

XII. Hymn do przyjaźni.




Szacowny darze łaskawych bogów,
 Słodki uroku śmiertelnych,
Święta przyjaźni! zstąp z górnych progów,
 Użycz twych promieni dzielnych.

Twój zastrzał złoty kogo przeszyje
 I czystym ogniem ochłonie,
Wdzięcznych mu pociech pasmo się wije,
 Życie mu w jasnych dniach tonie.

W twych więzach miłéj źrzódło swobody;
 Sam czas szanuje twe prawa;
Innym odbiera, do twéj urody
 Nowego blasku przydawa.

Tobie i zmienna miłość zazdrości,
 Hartując statkiem kochanie.
W tobieby znalazł wszytkie lubości,
 By człek w niewinnym żył stanie.
 1774, IX, 24 — 5.