Gdy zły kogo chwali, sobie gali

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Ezop
Tytuł	Gdy zły kogo chwali, sobie gali
Pochodzenie	Biernata z Lublina Ezop
Redaktor	Ignacy Chrzanowski
Wydawca	Akademia Umiejętności
Data wyd.	1910
Druk	Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego
Miejsce wyd.	Kraków
Tłumacz	Biernat z Lublina
Źródło	Skany na Commons
Inne	Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI  Cały zbiór Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI
Indeks stron

›››

[398]

195. Gdy zły kogo chwali, sobie gali.

 Liszka, gdy psi ścigali
I mało jej nie zganiali,
Nie wiedząc, jako miała zbyć,
Tako ku nim jęła mówić;
 „Czemuż mię tako gonicie?        5
„Wszak mięsa mego nie jecie!
„Ono ugońcie zająca:
„Barzoć smaczny za gorąca“.
 Psi jej rady posłuchali,
Za zającem sie udali,        10
Ale i on im więc uwiał:
Dobrą na się pogodę miał.
Trzeciego dnia potym zając,
Uźrzawszy liszkę biegając,
Rzekł jej: „Zdradnieś uczyniła,        15
„Żeś na mię psy pobudziła“.
 Rzekła liszka: „Dziwny wzór masz:
„Kto cię chwali, nań sie gniewasz!
„A^[1] cóżby temu uczynił,
„Któryby cię jeszcze ganił?“        20
 Najdziesz, coć chwali obłudnie,
A złe myśląc, mówi cudnie;

[399]

Aleć zły, gdy kogo chwali,
Na swójci młyn wodę wali.

1. W pierwodruku: O

[399]  Abstemius 86 De vulpe, carnem leporis cani laudante. — FF (138) O liszce, chwalącej psu zajęcze mięso.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronach autorów: Ignacy Chrzanowski, Ezop i tłumacza: Biernat z Lublina.