Encyklopedyja powszechna (1859)/Areopag
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Encyklopedyja powszechna |
| Tom | Tom II |
| Rozdział | Areopag |
| Wydawca | S. Orgelbrand |
| Data wyd. | 1859 |
| Miejsce wyd. | Warszawa |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii | |
 Strona w Wikisłowniku | |
Areopag (z greckiego: Ares Mars i pagos pagórek), pagórek poświęcony Marsowi, w blizkości Akropolis w Atenach, gdzie zbierał się ten trybunał, najdawniejszy i najsławniejszy nietylko w Grecyi, ale nawet w całym starożytnym świecie z bezstronności i najczystszej sprawiedliwości. Początek jego ginie w starożytności, jedni przypisują go Cekropsowi, założycielowi Aten, inni Kranausowi i Solonowi. Liczba sędziów nie była stałą, raz było 31, niekiedy 51, inni nawet podają na 500. Urząd był dożywotni, wynagrodzenie wszystkich równe, pobierane z funduszów rzeczypospolitej; w skład jego wchodzili Archontowie, których część urzędowania upłynęła i najzacniejsi obywatele kraju. Trybunał ten, zwany przez Arystydesa najświętszym w Grecyi, głównie sądził sprawy kryminalne, kradzież, zabójstwo, podpalenie, zdradę ojczyzny, zamachy stanu, zepsucie, wreszcie lenistwo, uważane przez Greków za matkę wszystkich zbrodni. Miał powierzoną sobie pieczę praw i szafunek grosza publicznego. Wynagradzał cnoty, opiekował się starcami i sierotami. Sądząc zabójstwo, wyrokował pod otwartém niebem, aby nie znajdować się pod jednym z mordercą dachem. Obradował w nocy, aby sędziowie nic dali się wzruszyć widokiem oskarżonych; z tego też powodu obrońcy nie wolno było używać sztuki oratorskiej, musiał się ograniczać objaśnieniem oskarżenia. Po wyrozumieniu sprawy, sędziowie wyrokowali, rzucając kamyki czarne lub białe w urny, z których jedna zwaną była urną śmierci, druga urną litości; większość zdań stanowiła. W razie równości zdań, oskarżony zyskiwał wolność; to nazywano: calculus Minervae. W chwilach ogólnego niebezpieczeństwa, jak naprzykład w czasie wojen Perskich, Areopag obejmował władzę najwyższą i kierunek spraw publicznych; częstokroć inne miasta greckie wzywały jego rady i oddawały swe niezgody pod jego wyrok. Od czasu Peryklesa powaga Areopagu zaczęła upadać. Dotąd pokazują w Atenach na południu świątyni Tezeusza równiny Areopagu; widać trybunał i siedzenie w skale wykute. Święty Paweł kazał w obec sędziów Areopagu i jednego z nich nawrócił, za co Kościół uważa go za pierwszego biskupa ateńskiego i czci pod wezwaniem ś. Dyjonizyjusza Areopagity.
