Encyklopedyja powszechna (1859)/Arendarz
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Encyklopedyja powszechna |
| Tom | Tom II |
| Rozdział | Arendarz |
| Wydawca | S. Orgelbrand |
| Data wyd. | 1859 |
| Miejsce wyd. | Warszawa |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku | |
Arendarz, pierwiastkowo nazywał się każdy dzierżawca czy to wsi całej, czy jej części, młyna, tartaku i t. p. Później, przeszedł wyłącznie dla oznaczenia arendującego karczmę i propinacyję we wsi jednej czy w całych dobrach. Że zaś od dawnych lat aż do połowy niemal bytu królestwa Polskiego, wyłącznie żydzi dzierżawili tak karczmy jak propinacyję, przeto ten wyraz w dzisiejszym użyciu, określa żyda karczmarza, którego typy charakterystyczne pisarze nasi zachowali, a lud polski w pieśniach swoich głównie obrzędowych, dotąd panów arendarzy wspomina. Zwyczajem bowiem było przy obchodzie weselnym, że drużyna cała, od dworu szła do karczmy, gdzie ją podejmował bezpłatnie żyd arendarz. Mała to była nagroda biednego ludu, za rozpajanie go przez rok cały, i wyssanie wszystkich owoców krwawej jego pracy. K. Wł. W.
