Encyklopedyja powszechna (1859)/Arenda
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Encyklopedyja powszechna |
| Tom | Tom II |
| Rozdział | Arenda |
| Wydawca | S. Orgelbrand |
| Data wyd. | 1859 |
| Miejsce wyd. | Warszawa |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii | |
 Strona w Wikisłowniku | |
Arenda, wyraz z łaciny średnich wieków przyswojony, oznacza: 1) ugodę względem przejęcia dochodów cudzych na swoje użycie, za pomocą opłat, dzierżawę. Przez tę ugodę czyli kontrakt, użytek samych rzeczy ruchomych lub nieruchomych, zakupuje się do pewnego czasu. Istota tego kontraktu zależy na dobrowolném zezwoleniu, użytku rzeczy i zapłacie: zawiera się zaś słownie lub na piśmie. Biorący rzecz w arendę, nazywa się arendarzem, dzierżawcą, locatarius. Że w arendzie, nie rzeczy własność ale tylko jej użytek zapisuje się, idzie ztąd: 1) iż korzystający z dochodów, całości rzeczy obowiązany przestrzegać; 2) właściciel w czasie zaarendowanej rzeczy, traci jej wolną dyspozycyję co się dochodów tycze: a gdy dziedzictwa jej zrzekł się lub one sprzedał, arendującego do terminu kontraktu w spokojności dochować winien; 3) w dzierżawie domów wynikające z arendy szkody, te tylko arendarzowi potrącają się, które z jego własnej winy, a nie z obcej np. ognia lub powodzi trafić się mogą.
