Encyklopedyja powszechna (1859)/Aranda
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Encyklopedyja powszechna |
| Tom | Tom II |
| Rozdział | Aranda |
| Wydawca | S. Orgelbrand |
| Data wyd. | 1859 |
| Miejsce wyd. | Warszawa |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii | |
Aranda (Don Pedro-Pablo Abaraca de Boba, hr. d’), potomek zacnej rodziny aragońskiej, urodzony 1718 r., poświęcił się pierwiastkowo służbie wojskowej. Karol III król hiszpański dostrzegłszy w nim wielkie zdolności obserwacyjne, mianował go posłem swoim przy boku Augusta III króla polskiego, które to obowiązki pełnił przez lat 7. Po powrocie do kraju i uśmierzeniu zamieszek madryckich, mianowany w r. 1765 roku prezesem rady kastylijskiej, ograniczył potęgę inkwizycyi, a w końcu sprawił wygnanie Jezuitów. Skutkiem intryg klerykalnych usunięty od władzy, miał sobie poruczone obowiązki ambassadora w Paryżu. Za powrotem do ojczyzny, zganił otwarcie wypowiedzenie wojny uczynione Francyi przez ministeryjum Godoy. Skazany za to na wygnanie, umarł w Aragonii 1799 r. Madryd zawdzięcza mu zniesienie wielu nadużyć.
