Encyklopedyja powszechna (1859)/Aramea
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Encyklopedyja powszechna |
| Tom | Tom II |
| Rozdział | Aramea |
| Wydawca | S. Orgelbrand |
| Data wyd. | 1859 |
| Miejsce wyd. | Warszawa |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii | |
Aramea z hebrajskiego Aram, to jest kraj górny (przeciwnie temu Chanan kraj dolny), część północno-wschodnia Palestyny, zawarta między Fenicyją, Libanem, Arabiją, rzeką Tigris i górą Taurus. Ludność należąca do pokolenia Sema, używała dwóch dijalektów: wschodnio-aramejskiego czyli syryjskiego i zachodnio-aramejskiego czyli chaldejskiego. Ślady tych dyjalektów znajdują się w Talmudzie, mianowicie w części babilońskiej Gemara. Dyjalekt ten najtwardszy, najuboższy i najmniej obrazowy ze wszystkich języków semitycznych, w niektórych miejscach gór kurdystańskich, jest jeszcze w ustach ludu.
