Encyklopedyja powszechna (1859)/Arago (Emanuel)
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Encyklopedyja powszechna |
| Tom | Tom II |
| Rozdział | Arago (Emanuel) |
| Wydawca | S. Orgelbrand |
| Data wyd. | 1859 |
| Miejsce wyd. | Warszawa |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii | |
Arago (Emanuel), syn astronoma, poświęciwszy się nauce prawa, rozpoczął zawód publiczny jako obrońca w 1837 r. Gdy jednak skutki nie zawsze odpowiadały dobrym jego chęciom, uzyskał od klientów swoich, zwykle z urzędu bronionych, złośliwy przydomek Maximum z powodu, że po jego obronach zwykle skazywani byli na najwyższe stopnie kary. Wysokie stanowisko ojca i stryja, oraz zasady liberalne jawnie głoszone, zyskały mu poparcie dziennikarstwa, tak iż po rewolucyi lutowej naznaczony został komissarzem rządu tymczasowego w Lyonie, gdzie nienajlepsze zostawił po sobie wspomnienie. Wybrany następnie na członka konstytuanty przez departament Pirenejów wschodnich, za dyktatury generała Cavaignac mianowany został ambassadorem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym przy dworze berlińskim, które to obowiązki sprawował tylko kilka miesięcy.
