Encyklopedyja powszechna (1859)/Aptekarz
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Encyklopedyja powszechna |
| Tom | Tom II |
| Rozdział | Aptekarz |
| Wydawca | S. Orgelbrand |
| Data wyd. | 1859 |
| Miejsce wyd. | Warszawa |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
Aptekarz. 1) Właściciel apteki, lub zarządzający apteką. 2) Najwyższy stopień naukowy farmaceutyczny, równy magistrowi farmacyi. Ponieważ wszystkie trzy królestwa przyrody dostarczają środków lekarskich, a do przyrządzenia z nich lekarstw, potrzebna jest znajomość chemii i fizyki, obeznanie się ze wszystkiemi gałęziami nauk przyrodzonych, stanowi podstawę wiedzy aptekarskiej (farmacyi). Wchodzący do apteki pozostaje w niej jako uczeń, następnie zdaje egzamen na podaptekarza, czyli pomocnika aptekarskiego, w tym stopniu uczęszcza do szkoły farmaceutycznej, albo oddzielnej, albo też połączonej ze szkołą lekarską, po ukończeniu której otrzymuje, w jednych krajach najwyższy stopień aptekarski, w drugich stopień pośredni (prowizor), nadający mu prawo zastępowania aptekarza, i dopiero po pewnym czasie, zostaje przypuszczony do egzaminu, na stopień najwyższy, jakim w naszym kraju jest stopień Aptekarza czyli Magistra farmacyi. Przy zdawaniu każdego egzaminu farmaceutycznego, otrzymujący stopień solennie przyrzeka lub przysięga, na wydawanie rzetelnych lekarstw i stosowanie się do przepisów miejscowych. Aptekarz ze swego stanowiska jest zarazem człowiekiem naukowym, urzędnikiem władzy lekarskiej, fabrykantem i kupcem, a będąc tak zespolony ze wszystkiemi niemal klassami społeczeństwa, jako człowiek posiadający wiele wiadomości technicznych, używany bywa do rozpoznawania wartości płodów przyrody i przemysłu, i do objaśnień jakim sposobem nowe z nich wydobyć produkta. (ob. Farmaceuta). K. L.
