Encyklopedja Kościelna/Choraules

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Tytuł Encyklopedja Kościelna (tom III)
Redaktor Michał Nowodworski
Data wydania 1874
Drukarz Czerwiński i Spółka
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

Choraules, χοραύλης, flecista chórowy u greków; że zaś głos dźwięczny i melodyjny nazywają przenośnie głosem fletowym, ztąd wyraz chorau-les oznaczał chłopca chórowego. Od dawnych bardzo czasów przy katedrach i kolegjatach były szkoły śpiewu, w których chłopcy uczyli się śpiewać, pobierając przytem i inne nauki w szkole katedralnej lub klasztornej. Nauką śpiewu kierował dyrektor chóru (episcopus chori, chori regens, choralium magister), ob. Kantor. Inne nauki wykładał scholastyk (ob.). Sala,w której młodzież uczyła się śpiewu, nazywała się aula chori. W kościołach klasztornych aula chori nazywa się chór po za wielkim ołtarzem, gdzie zakonnicy odśpiewują officium.