Encyklopedja Kościelna/Chamos

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Tytuł Encyklopedja Kościelna (tom III)
Redaktor Michał Nowodworski
Data wydania 1874
Drukarz Czerwiński i Spółka
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

Chamos, hebr. Kemosz, v. Kamos. Na odkrytym r. 1869 pomniku Mezy (ob.), Chamos występuje jako naczelne bóstwo Moabitów. Meza wystawił mu ołtarz na podziękowanie za zwycięztwo nad królem izraelskim i „dla uweselenia oczu Chamosa i Moaba zabił wszystko (co było) wewnątrz murów“ zdobytego przezeń miasta izraels. Również i Biblja wystawia Chamosa jako głównego bożka Moabitów, a tych ostatnich nazywa „ludem Chamosa.“ Num. 21, 29. Jerem. 48, 46. Cf. Jud. 11, 24. Salomon wystawił ołtarz Ch. „na górze, która jest przeciw Jerozolimie po prawej (wschodniej) stronie“ (III Reg. 11, 7. Cf. 23, 13), t. j. na górze Oliwnej, która z tego powodu nazywała się „górą obrażenia.“ Że zaś Balak, król moabicki, idących do Palestyny Izraelitów, za radą Balaama (ob.) starał się pociągnąć do czci Beelfegora (ob. I 570), przeto wnosić można, że Beelfegor jest jedno z Chamosem, czyli, że to ostatnie jest imieniem wlasném bożka, gdy pierwsze było nazwą miejscowości, w której tenże bożek był czczony. Co jeżeli tak jest, cześć Ch. zasadzała się na bezwstydnym nierządzie. Wiadomo zaś z IV Reg. 3, 27. że wspomniany Meza własnego syna swego zabił na ofiarę, zapewne także Chamosowi. Cf. Hackmann, Diss. de Chemoscho, Bremae 1730, i w Oelrichs’a Opuscula histor-philol.—theol. I 1, 19. Rosenmüller, Scholia ad Num. 1.X. W. K.