W ogrodzie luksemburskim młode drzewa kwitną,
Jak strugi szklane, ptaki dzwonią i świegocą —
Wiem, przyjdziesz do mnie duszną i upalną nocą,
Wiem, umrę śmiercią zwykłą, nie śmiercią zaszczytną.
I nie przypomnę fontan, bijących tak szklano.
Cichego jęku wody, zieleni ni srebra:
Na mokrem prześcieradle trząść mnie będzie febra
I nagle się obudzę. I będzie już rano.
II.
Niechaj raz jeszcze spojrzę na wilgotne pąki.
Na pędy pękające, jak bolesne żyły:
Lecz nie daj, dobry Panie, by dni me ożyły,
Nie pozwól, by na nowo zakwitły mi łąki.
Jeśli trzeba, niech spojrzę, niech jeszcze popatrzę
Zanim zęby zadzwonią, mroźno zadygocą:
A wtedy przyjdź i zduś mnie — jak kurtyną — nocą:
Zdmuchnij, jak mdławą świeczkę na pustym teatrze.
