Cmentarz górski

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

CMENTARZ GÓRSKI.

Na pochyłości wzgórza, tuż nad zakrętem drogi,
Ocieniony brzeziną,
Legł odpoczynku eden, górski cmentarz ubogi,
Nad spadzistą drożyną.


∗             ∗

Po tej drożynie ileż łez gorących pociekło
W szemrzący w dole strumień,
Ileż błądzących istnień tu się wreszcie przywlekło
Po klucz wszelkich rozumień.


∗             ∗

I niejeden prostaczek, po bezmyślnych dni trudzie,
Tu mądrością szczęśliwy,
I wie więcej, niżeli najmądrzejsi śnią ludzie,
Dlatego — że nieżywy! —


∗             ∗

I wyrasta z mogiły, on, który żył bez woni,
Kwiatem pełnym barw nieba,
I milionem istności pył pożywienia roni,
On, który żył bez chleba.


∗             ∗

O siedzibo spokojnych, rolo pełna pociechy,
W tobie dowód jedyny,
Że śmierć życia wyrazem i nie przyszła za grzechy,
Bo w niej każdy bez winy.


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Józef Kościelski.