Belwederczyk

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Wincenty Pol
Tytuł	Belwederczyk
Pochodzenie	Pieśni Janusza
Wydawca	Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd.	1921
Druk	Drukarnia Literacka w Krakowie
Miejsce wyd.	Kraków
Źródło	Skany na Commons
Inne	Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI  Cały zbiór Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI
Indeks stron

›››

[154]

BELWEDERCZYK^[1]

Już strzał działowy nas nie dostanie,
 Jużeśmy w opiece wody,
Na wschodzie błysło świetne zaranie.
 Dalej na morskie przygody!       4

Już mię znudziła przewrotność lądów,
 I boleść krzywdy^[2] odgłosów;
Znam rozpacz ludów, znam gwałty rządów,
 I burze serca i losów.       8

[155]

Tam, — tam na lewo droga się bierze,^[3]
 I płynie w kraj nasz daleki;
Tam ja dziewczynę kochałem szczerze,
 Tam ją rzuciłem na wieki.       12

Lecz kiedym przeżył owe rozstanie,
 I stratę świętej Ojczyzny,
Kiedym sam patrzył na Jej skonanie,
 Niemasz już dla mnie trucizny.       16

Gdy mnie pogańskie^[4] szable nie zsiekły,
 Nie sięgła zemsta tyranów,
Gdym uszedł szpiegów rzeszy zaciekłéj^[5],
 Nie strach mi morskich bałwanów.       20

Miło w rozpaczy będzie spozierać^[6]
 Na rozhukane płaszczyzny,
Łatwiej na morzu będzie umierać,
 Bo stąd nie widać Ojczyzny!       24

Niebo się gniewne wkoło zachmurzy,
 Jak mi się chmurzy lat wiele,
Jak żyłem w burzy, tak zginę w burzy,
 Grobem mi będą topiele.       28

I pamięć po mnie zniknie w mym rodzie,
 Jak ślad po szybkim okręcie;
A równo ginąć w bojach, czy w wodzie,
 Czyto w rozpaczy odmęcie.       32

[156]

Bo losu zwrócić niema sposobu,^[7]
 Jak wichru, gdy dmie w przestworze;
Dalej więc, dalej dokoła globu!
 I rozpacz szczęściem być może.       36

1. BELWEDERCZYK = uczestnik ataku rewolucyjnego na Belweder, siedzibę W. X. Konstantego, w nocy 29 listopada 1830 r. Belwederczyk, w R napis: Ucieczka.
2. w. 6 krzywdy, w R: zemsty.
3. ww. 9–12. Strofa trzecia brzmiała pierwotnie w R:

   Miałem ja krewnych, których kochałem
   Matkę, sąsiadów, przyjaciół,
   Ach! miałem także... Boże! co miałem,
   Trudno wymówić, com stracił.

   Zdaje się, że gwarowa forma straciuł, częsta wówczas i dziś, wpłynęła na użycie jej do rymu: przyjaciół. Pol wolał potem zmienić całą strofę, aby rymu takiego uniknąć.

4. w. 17 mnie pogańskie, w R: mię pohańców.
5. w. 19 zaciekłéj, w R: zaciekłych.
6. w. 21 spozierać, w R: pozierać.
7. ww. 33–35 w R: Stało się stało niema sposobu,
    Wichry zadęły w przestworze,
    Dalejże, dalej do koła globu.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Wincenty Pol.