W rocznicę śmierci Zygmunta Krasińskiego

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Modliły się dziś echowe kolumny

Łkaniem swych pieśni i ech swoich płaczem

Do archanioła, co stoi u trumny

Tego, który tu w życiu był tułaczem

I odszedł, gdzie go wiodła smętna gwiazda,

Domostwa szukać i wiecznego gniazda.

A usta, które tam w ciszy pałały,

Jak pała ogień stłumiony popiołem,

Rzekły: "Dopókiż, archaniele biały,

W grobowcach mieszkać będziesz bladym czołem,

Jako umarły księżyc świecąc ziemi,

Cichy, nakryty skrzydły przebitemi?

Oto już harfy, które cię płakały,

Zmilkły jak orły uśpione na chmurach,

I wytracone są z kołczanów strzały,

Które duch ciskał, na złotych się piórach

Pieśni unosząc; z serc sypie się próchno...

Maluczko jeszcze, a wichry nas zdmuchną...

Oto już słowik, co wołał: <<Cezara!>>

W gotyckich sklepień obłąkał się ciemnie...

Oto Przedświtu budząca się mara

Jutrzenki złote rozpala daremnie...

Oto Irydion sny przespał złowieszcze,

A ty nie wznosisz skrzydeł — ty śpisz jeszcze?

O, zmiłuj ty się i nie daj żałować

Tym, co umarłej oddali swe życie;

Nie daj im ducha zwątpieniem zepsować,

Ale im ukaż tę zorzę w błękicie,

Co ma po wiekach zajaśnieć nadzieją,

O, zmiłuj ty się, bo serca nam mdleją!"

Lecz wkoło była cisza. Żadne usta

Płonącym owym nie dały odzewu,

A wielka nawa, ostygła i pusta,

Podobna była umarłemu drzewu,

Na którym umilkł śpiew i ptasie szmery,

A śmierć zeń ciosa cicho deski cztery...