Uchwała sejmu o detronizacji Mikołaja I
Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych
| Uchwała sejmu o detronizacji Mikołaja I Tekst zredagowany przez Juliana Ursyna Niemcewicza |
|||
25 stycznia 1831
|
Działo się na posiedzeniu połączonych Izb Sejmowych dnia 25 stycznia 1831 r. w Warszawie.
Najświętsze i najuroczystsze umowy o tyle są nienaruszalne, o ile wiernie są dotrzymywane przez obie strony. Długie cierpienia nasze znane są całemu światu. Przysięgą poręczone przez dwu panujących[1], a pogwałcone tylekroć swobody[2] – nawzajem i naród polski od wierności wobec dzisiejszego panującego uwalniają. Wyrzeczone na koniec przez samego Mikołaja słowa, że pierwszy ze strony naszej wystrzał stanie się na zawsze hasłem zatracenia Polski, odejmując nam wszelką nadzieję sprostowania naszych krzywd, nie zostawiają jak rozpacz szlachetną.
Naród zatem polski, na sejmie zebrany, oświadcza: iż jest niepodległym ludem i że ma prawo temu koronę polską oddać[3], którego godnym jej uzna, po którym z pewnością będzie się mógł spodziewać, iż mu zaprzysiężonej wiary i zaprzysiężonych swobód święcie i bez uszczerbku dochowa.
- ↑ tzn. Aleksandra I i Mikołaja I.
- ↑ chodzi o naruszanie przez obu panujących Konstytucji Królestwa Polskiego.
- ↑ chociaż oczywiście w czasie powstania listopadowego tron polski pozostał nieobsadzony, istnieją przesłanki by sądzić, iż ewentualnym pretendentem do korony mógł być Napoleon II, syn Napoleona I, przebywający pod nazwiskiem księcia Reichstadtu na dworze cesarza austriackiego Franciszka I.
