Tadeusz Miciński
Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych
|
Tadeusz Miciński |
 |
| * 9 listopada 1873, Łódź |
| † luty 1918, okolice Czertykowa na Białorusi |
| Pisarz i poeta polski okresu Młodej Polski. Autor mistycznych powieści, poematów prozą i wierszy kontemplacyjnych. Jeden z czołowych pisarzy polskiego ekspresjonizmu, prekursor surrealizmu. Był przyjacielem Witkacego i Stanisława Przybyszewskiego |
| Liczba tekstów: 5 |
| Alfabetyczny spis tekstów tego autora |
[edytuj] Teksty
- Łazarze, 1896 - poemat
- Nauczycielka, 1896 - opowiadanie
- W mroku gwiazd, 1902 - tomik poezji
- Noc rabinowa, 1902-1903 - dramat
- Kniaź Patiomkin, 1906 - dramat
- Do źródeł duszy polskiej, 1906 - tekst publicystyczny
- W mrokach złotego pałacu, czyli Bazylissa Teofanu, 1909 - dramat
- Nietota. Księga tajemna Tatr, 1910 - powieść
- Walka o Chrystusa, 1911 - tekst publicystyczny
- Dęby czarnobylskie, 1911 - tom opowiadań
- Xiądz Faust, 1913 - powieść
- Wita, 1926
- Mene-Mene-Thekel Upharisim!... Quasi una phantasia, 1931
- Marcin Łuba - dramat napisany wspólnie z Ignacym Maciejewskim
- Tężyzna narodu - tekst publicystyczny
- Dzwony Wawelu - tekst publicystyczny
- List do współrodaków - tekst publicystyczny
[edytuj] Inne
ponieważ prawa autorskie do tekstów wygasły (expired copyright).
