Tęsknota (Konopnicka)
Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych
[edytuj] I.
- Wpół senne duchy owiewa
- Przeczuciem świtu;
- Przeczuciem świtu;
- W zmroki wiosenne przywdziewa
- Szatą z błękitu;
- Szatą z błękitu;
- Ucisza gwary i szumy
- Skinieniem ręki;
- Skinieniem ręki;
- Lirnikom szepcze ich dumy
- Ptaszkom — piosenki;
- Ptaszkom — piosenki;
- Poezyą w krwi młodej płynie
- Z cichym szelestem;
- Z cichym szelestem;
- Spłonionej mówi dziewczynie;
- „Oto ja jestem”;
- „Oto ja jestem”;
- Na smutnem licu drży cieniem
- Spuszczonych powiek,
- Spuszczonych powiek,
- I w pierś ci puka pragnieniem:
- — „Zbudź się, tyś człowiek!”
- — „Zbudź się, tyś człowiek!”
- Wśród tłumu staje milcząca,
- Niby sierota,
- Niby sierota,
- I myśl uśpioną potrąca —
- Mgiełka, tęsknota.
[edytuj] II.
- Zwycięską prawdy potęgą
- Ducha uderza;
- Ducha uderza;
- Czoło pochyla nad księgą,
- Krzepi szermierza;
- Krzepi szermierza;
- Do ideałów ramiona
- Wyciąga drżąca,
- Wyciąga drżąca,
- I w piersi chwyta spragniona
- Złote skry słońca.
- Złote skry słońca.
- Nad bladem czołem czcicieli
- Chwałą wybłyska;
- Chwałą wybłyska;
- Unosi z wieków topieli
- Ducha zjawiska:
- Ducha zjawiska:
- Potężnem pragnień poczęciem
- Rodzi olbrzymy,
- Rodzi olbrzymy,
- Z ust zdmuchuje dotknięciem
- Czczych rojeń dymy.
- Czczych rojeń dymy.
- Kogo poślubi, ten szczyty
- Orłem przeleci,
- Orłem przeleci,
- Aż ujrzy ciche błękity, —
- Przystań stuleci,
- Przystań stuleci,
- I już nie zazna pokoju
- Cichej godziny,
- Cichej godziny,
- Aż się napije u zdroju
- Pierwszej przyczyny.
- Pierwszej przyczyny.
- W mędrcu rozbudza pragnienia
- Podniosłe, czyste,
- Podniosłe, czyste,
- I wraża w ludów sumienia
- Prawdy wieczyste.
- Prawdy wieczyste.
- Jest tchem idącej ludzkości
- W pracy i w znoju,
- W pracy i w znoju,
- Uśmiechem nieskończoności,
- Sztandarem w boju;
- Sztandarem w boju;
- I wschodzi w ducha głębinie
- Cicha i złota,
- Cicha i złota,
- Aż w blaskach wiedzy wypłynie; —
- Gwiazda, tęsknota.
[edytuj] III.
- Drży, woła czynu, płonąca,
- Ziemię, popycha
- Ziemię, popycha
- Przez noc chaosu do słońca,
- Walką oddycha.
- Walką oddycha.
- Pierś jej — to wulkan, jej oczy —
- To zorza krwawa;
- To zorza krwawa;
- Przez śmierć do życia, grzmiąc, kroczy,
- Przez gwałt — do prawa.
- Przez gwałt — do prawa.
- Dłońmi własnemi rozrywa
- Pąki przyszłości,
- Pąki przyszłości,
- I na dzień biały dobywa
- Kwiaty ludzkości.
- Kwiaty ludzkości.
- Wre, milcząc, i tajemnicze
- Roznieca żary,
- Roznieca żary,
- A gdy odsłoni oblicze,
- Świat trzeszczy stary.
- Świat trzeszczy stary.
- Jady krzywd zbiera i mierzy
- I pije blada...
- I pije blada...
- Aż gdy godzina uderzy,
- Piorunem spada.
- Piorunem spada.
- Walczy i pragnie, i płonie,
- Duchami miota,
- Duchami miota,
- I chodzi w ogniów koronie —
- Burza, tęsknota.
[edytuj] IV.
- W wygasłe wpatrzona światy,
- W gwiazdy strącone,
- W gwiazdy strącone,
- Na piersiach zeschłe ma kwiaty,
- Z dumań zasłonę.
- Z dumań zasłonę.
- Zliczyła wszystkie mogiły,
- Wszystkie ofiary...
- Wszystkie ofiary...
- Do walki brakło jej siły,
- Celu i wiary.
- Celu i wiary.
- Go ziemskie, rzuciła ziemi;
- Dziś, z sercem zgasłem,
- Dziś, z sercem zgasłem,
- Oczyma patrzy cichemi
- Za nowem hasłem.
- Za nowem hasłem.
- Groby miłością oplata,
- Jak gniazdo puchem;
- Jak gniazdo puchem;
- Na świecie, lecz nie ze świata,
- Cieniem jest, duchem...
- Cieniem jest, duchem...
- Czar wspomnień, ból rozłączenia,
- To jej istota...
- To jej istota...
- Życie, jak powój — ocienia,
- Cisza, tęsknota.
