Mikołaja Sępa Szarzyńskiego Poezye/Pieśń VII. Stefanowi Batoremu, królowi polskiemu

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Mikołaj Sęp Szarzyński
Tytuł	Mikołaja Sępa Szarzyńskiego Poezye
Podtytuł	z pierwodruku (1601) i z rękopisu wydał Ignacy Chrzanowski
Data wydania	1903
Wydawnictwo	Akademia Umiejętności
Drukarz	Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego pod zarządem J. Filipowskiego
Miejsce wydania	Kraków
Link do strony indeksu

[033] XX. PIEŚŃ VII. Stefanowi Batoremu, królowi polskiemu. Królowi hymn możnemu śpiewajmy, Kamaeny! Bogu naprzód: bez Boga nic nie godno ceny: On stworzył, on sprawuje, on oświeca tego Żywotem, szczęściem, sławą: król sam zna samego, I to cel jego sprawom: on w pierwszej ojczyźnie, Gdy moc błąd wziął bezbożny, sam się oparł, iż nie Zgasła powszechna wiara. Stąd go łaski swojej Pan naczyniem uczynił, w pokoju, we zbrojej, [034] Więtszym obojga szczęścia. On, nadzieją samą Z nieba pomocy, śmiał być nawałnościam tamą Pannońskim, przez rozliczne i spuszczając zdroje Ścierw przeciwnych, Dunaju, tuczył ryby twoje. Ale szczęście przeźrane iż ma kożda strona, Tu cię Bóg wniósł, gdzie jeszcze nie próżna obrona, Dzielność twoja być może, królu niezmożony, Królu i z twej natury, nie tylko z korony. Bo kto ciebie nie mniejszy? prawie bez równości W radzie, w mowie, w dowcipie, w umysłu mierności! Kto równie sprawiedliwy? kto łaskawy? Ale Twe własności kto zduża śpiewać doskonale? Morski huk głosem przemóc może. Lecz niniejszy Iż czas przyniół, we zbroi zdasz się napiękniejszy. Bądź porządek ważymy, bądź rozsądek prawy, Komu wojsko, a komu huf zlecić do sprawy, Lub serce mężne z ręką prędką, lub patrzamy Na czujność, na cierpliwość, wyznamy, wyznamy, Że ty przedni król, hetman, rycerz, pieszy, konny, Twe szczęście wojska gromi, mur wali obronny. Ty postronne wprzód widzisz i domowe zdrady, Twym przykładem wytrwane i smutne Hyady I głód i bezsen i proch i błota i lasy I wzgardzone nad głową jakmiarz zimne pasy. Tyś wskrzesił naszę sławę, ty bowiem pokoje, Wyrodnym smaczne sercom, ganisz i do zbroje Potrzebną chęć pobudzasz, która, legartowem Jadem zjęta, nie dbała długo być obłowem [035] To zdradliwym Tatarom i Moskwicinowi Chciwemu, okrutnemu, pół poganinowi. Dziś samo imię twoje pohańce hamuje, A straszny tyran sam strach, hańbę, szkodę czuje. Strach, hańbę, szkodę czuje, a da Bóg życzliwy, Jeśli wróżba nie próżna, z strony sprawiedliwej I upadek uczuje i, pozbywszy głowy, Spuści państwa pod twój sceptr wdzięczny, sławny, zdrowy. O, bodaj późno w niebie twojej godną cnoty Koronę gotowano: Nie tylko wiek złoty W twej Polszcze widzieć mamy, lecz i przed naszego Chrysta krzyżem gwałt zwykły Machmeta krwawego!

Przypisy

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora.