Statut Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (1971)

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Statut Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej stanowi zbiór podstawowych zasad organizacyjnych i obowiązujących reguł jej życia wewnętrznego.

Są to zasady wynikające z leninowskiej nauki o roli partii – awangardy klasy robotniczej, najwyższej formy jej organizacji, przewodniej siły rewolucji socjalistycznej.

Są to zasady wypróbowane i potwierdzone przez historyczne doświadczenie całego międzynarodowego ruchu robotniczego.

Przestrzeganie tych zasad w praktycznej działalności partii jest nieodzownym warunkiem spełnienia przez nią doniosłych historycznych zadań, osiągnięcia jej programowych celów.

Idea, której służy Polska Zjednoczona Partia Robotnicza – to idea komunizmu. W niej ucieleśnia się przyszłość świata.

Jest to idea, której zwycięstwo uwolni ludzkość od niepewności jutra, od strachu przed wojnami, od nędzy i poniżenia, położy kres panowaniu wyzyskiwaczy nad ludem pracującym, panowaniu narodów silnych nad słabszymi. Tylko komunizm może zapewnić materialny i duchowy rozkwit ludzkości, a zdobycze pracy i geniuszu ludzkiego przeznaczyć całkowicie dla dobra i szczęścia człowieka.

Służąc tym ideałom, PZPR służy Polsce. Dla dobra i lepszej przyszłości narodu PZPR dąży do zbudowania w Polsce ustroju socjalistycznego.

Tylko ustrój socjalistyczny może zapewnić stały rozwój sił wytwórczych kraju, stale rosnący dobrobyt i kulturę społeczeństwa, wyzwolenie człowieka od wszelkiego wyzysku i niesprawiedliwości. Tylko socjalizm gwarantuje niepodległość narodową i suwerenność państwa polskiego.

Prowadząc klasę robotniczą i cały naród szlakiem budownictwa socjalizmu, PZPR dochowuje wierności szczytnym tradycjom walk narodu o wolność i postęp społeczny i godnie kontynuuje rewolucyjne tradycje polskiego ruchu robotniczego – I Proletariatu, SDKPiL, PPS-Lewicy, KPP, PPR, lewicowego nurtu PPS.

PZPR uważa za swoją najwyższą dewizę wierność zasadom proletariackiego internacjonalizmu i zwalcza nacjonalizm we wszelkich jego postaciach. Polski rewolucyjny ruch robotniczy od swego zarania formował się pod znakiem internacjonalizmu, solidarności z walką proletariuszy wszystkich krajów, braterstwa broni z proletariatem rosyjskim, który obalił carat i dokonał pierwszej zwycięskiej rewolucji socjalistycznej. Ta solidarność i braterstwo broni łączą dziś Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą z Komunistyczną Partią Związku Radzieckiego i ze wszystkimi komunistycznymi i rewolucyjnymi partiami świata.

Przewodząc narodowi polskiemu na drodze wiodącej do socjalizmu, PZPR kieruje się nauką marksizmu-leninizmu; zasady tej nauki stosuje się w sposób twórczy zgodnie z wymogami konkretnych warunków swego kraju. W procesie budowy nowego ustroju PZPR wyciąga nauki z doświadczeń własnych i doświadczeń bratnich partii, kształtując swą politykę w sposób sprzyjający umacnianiu kierowniczej roli partii w państwie i zaufania do niej wśród najszerszych rzesz ludu pracującego.

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza jest kierowniczą siłą polityczną Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Ta historyczna misja przypadła jej w udziale jako partii klasy robotniczej – tej klasy, która w sojuszu z chłopstwem pracującym od lat toczyła walkę o wyzwolenie społeczne i narodowe. Walka ta, jednocząca postępowe siły narodu polskiego, uwieńczona została zwycięstwem dzięki rozgromieniu hitleryzmu przez Związek Radziecki i antyfaszystowskie siły narodów świata.

Jako czołowa partia Frontu Jedności Narodu – PZPR, współpracując z innymi stronnictwami politycznymi, nadaje kierunek działalności państwa ludowego oraz organizacji społecznych.

Kierując walką przeciwko siłom reakcyjnym i wstecznym, wspomaganym przez imperializm i międzynarodową reakcję, i przezwyciężając wewnętrzne sprzeczności właściwe okresowi przejściowemu, PZPR zespala lud pracujący w budowie socjalizmu.

Nieustającą troską PZPR jest zabezpieczenie stałego wzrostu poziomu życia ludzi pracy, a także wzrostu oświaty i kultury społeczeństwa.

Temu celowi służy prowadzona przez PZPR polityka uprzemysłowienia kraju na podstawie nowoczesnej techniki i wszechstronnego rozwoju gospodarki narodowej. Tylko w ten sposób Polska może całkowicie wydźwignąć się z zacofania, odziedziczonego po ustroju kapitalistycznym i latach niewoli, i wysunąć się do rzędu przodujących gospodarczo państw Europy.

Wierna zasadzie sojuszu robotniczo-chłopskiego, PZPR dąży do zapewnienia gospodarczego i kulturalnego postępu na wsi, do stałego wzrostu produkcji rolnej w gospodarstwach chłopskich, spółdzielczych i państwowych, popiera rozwój wszelkich form spółdzielczości wiejskiej, dąży do stopniowej, socjalistycznej przebudowy rolnictwa poprzez świadome, dobrowolne jednoczenie się gospodarstw chłopskich w wysoko wydajne gospodarstwa zespołowe – spółdzielnie produkcyjne.

Dążąc do całkowitego zniesienia wyzysku człowieka przez człowieka, PZPR walczy z wszelkimi przejawami pasożytnictwa społecznego, o całkowite zwycięstwo sprawiedliwych, socjalistycznych stosunków w mieście i na wsi.

PZPR uważa za jedno ze swych naczelnych zadań popieranie wszechstronnego rozwoju nauki i techniki, kultury i sztuki, pełne wykorzystanie osiągnięć myśli naukowej i zdobyczy kultury w dziele budowy socjalizmu.

Partia jednoczy inteligencję z masami ludowymi, umacnia jej wieź z klasą robotniczą, rozstrzygającą o ograniczonym zespoleniu rewolucji naukowo-technicznej z socjalistycznym systemem społeczno-gospodarczym. Partia dąży do wychowania wysoko wykwalifikowanych kadr inteligencji oddanych sprawie socjalizmu.

Troską partii jest wychowanie młodego pokolenia w duchu ideałów socjalizmu, umiłowania ojczyzny i ofiarności w pracy dla jej dobra, rozwijanie wśród młodzieży aktywności społecznej, zapewnienie jej najlepszych warunków nauki, pracy i wszechstronnego wychowania duchowego i fizycznego.

Partia stoi na stanowisku rozwoju demokracji socjalistycznej, która sprzyja inicjatywie, płodnej krytyce i twórczemu udziałowi mas ludowych w życiu politycznym, gospodarczym i kulturalnym, wzmaga siłę państwa ludowego. Partia zdecydowanie zwalcza wszelkie próby wykorzystania demokracji przez siły wsteczne dla celów wrogich socjalizmowi.

PZPR pobudza i popiera działalność związków zawodowych, samorządu robotniczego oraz gospodarczych, samorządowych organizacji chłopskich, które wdrażają coraz szersze masy ludowe do udziału w gospodarowaniu i rządzeniu krajem.

Partia stoi na straży zdobyczy ludu pracującego i praworządności socjalistycznej, zwalcza wszelkie nieprawidłowości i nadużycia, wpaja świadomą dyscyplinę i troskę o mienie społeczne.

PZPR krzewi świadomość socjalistyczną, zwalcza ideologię reakcyjną; ciemnocie, zabobonom i zacofaniu przeciwstawia wiedzę i postępową myśl naukową.

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza widzi w sojuszu Polski z pierwszym państwem socjalistycznym, Związkiem Radzieckim, oraz z innymi państwami obozu socjalistycznego niezbędny warunek utrwalenia niepodległości, nienaruszalności granic i socjalistycznego rozwoju naszego kraju.

Jedność obozu socjalistycznego wynikająca ze wspólnoty ideowej partii komunistycznych i robotniczych, oparta na zasadach braterskiej współpracy i pomocy wzajemnej równoprawnych i suwerennych państw socjalistycznych, pomnaża siły socjalizmu na całym świecie i stanowi najpotężniejszą zaporę przeciwko agresywnym dążeniom imperializmu i reakcji światowej.

W dążeniu do utrwalenia pokoju i zapobieżenia groźbie wojny PZPR – wespół ze wszystkimi postępowymi siłami świata – kieruje się zasadą pokojowego współistnienia państw o różnych ustrojach społecznych.

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza dąży do rozwoju współpracy i solidarności w międzynarodowym ruchu robotniczym, popiera walkę ludów całego świata o pokój, wyzwolenie narodowe, demokrację i socjalizm.

[edytuj] I. CZŁONKOWIE PARTII, ICH OBOWIĄZKI I PRAWA

1.

Członkiem partii może być tylko ten, kto uznaje zasady ideowe i Statut partii, dział w jednej z jej organizacji, podporządkowuje się uchwałom partii i opłaca składkę członkowską.

2.

Członek partii powinien być świadomy swoich obowiązków wobec partii i sumiennie je wykonywać.

Obowiązkiem członka partii jest:

a) walczyć ofiarnie o sprawę ludu pracującego – socjalizm, pracą swą służyć Polsce Ludowej, być wiernym zasadom proletariackiego internacjonalizmu:

b) brać czynny udział w życiu politycznym, uczestniczyć w zebraniach i działalności swej organizacji partyjnej, przyczyniać się w swoim środowisku i miejscu pracy do urzeczywistnienia polityki partii, wykonywać uchwały partyjne i walczyć i wcielanie ich życie;

c) strzec ideowej i organizacyjnej jedności partii jako nieodzownego warunku jej siły i zdolności bojowej,

d) przestrzegać dyscypliny partyjnej i państwowej, obowiązującej w równym stopniu wszystkich członków partii

e) dbać o wysoki poziom moralny, być skromnym, szczerym i uczciwym wobec partii i społeczeństwa;

f) strzec szeregów partyjnych przed przenikaniem ludzi ideowo obcych, nieuczciwych i karierowiczów;

g) zwalczać wszelką działalność wrogą działalność wrogą Polsce Ludowej, przeciwstawiać się poglądom antysocjalistycznym i reakcyjnym; strzec tajemnicy państwowej i poufnych spraw partii;

h) poznawać i zgłębiać zasady marksizmu - leninizmu oraz zagadnienia polityki partii, pracować nad podniesieniem swej wiedzy i kwalifikacji zawodowych;

i) brać udział w pracy jednej z organizacji społecznych skupiających w swych szeregach ludzi pracy, dbać o słuszny kierunek jej działalności;

j) wyjaśniać bezpartyjnym politykę partii, przekazywać partii postulaty i wnioski ludzi pracy, dbać o ich potrzeby, swą działalnością i postawą zdobywać zaufanie i poparcie bezpartyjnych dla partii i skupiać ich w walce o wykonanie zadań stawianych przez partię;

k) zwalczać wszelkie objawy zła i nieprawości w życiu społecznym; członkom partii nie wolno zatajać złego stanu rzeczy, zamykać oczu na niewłaściwe postępowanie, wyrządzające szkodę interesom partii, państwa ludowego i spawie mas – członek partii powinien zwracać się w tych sprawach do swej organizacji partyjnej do swej organizacji partyjnej, a w razie potrzeby do wyższych instancji partyjnych;

l) rzetelnie wykonywać swą pracę zawodową, własnym przykładem pobudzać innych do wzmagania wydajności i dyscypliny pracy, zwalczać marnotrawstwo i nadużycia, strzec społecznego warsztatu pracy i własności społecznej jako podstawy rozwoju kraju i wzrostu dobrobytu jego obywateli.

3.

Członek partii ma prawo:

a) wypowiadać się na zebraniach partyjnych lub w prasie partyjnej w sprawach dotyczących partii, wnosząc w ten sposób swój wkład w kształtowanie jej polityki.

b) omawiać i krytykować na zebraniach partyjnych pracę lub postępowanie każdego członka i działacza partii,

c) brać czynny udział w wyborach i być wybieranym do władz partyjnych,

d) być obecnym na zebraniach partyjnych, które mają podjąć uchwałę dotyczącą jego działalności lub postępowania;

e) zwracać się w każdej sprawie bezpośrednio do instancji partyjnej dowolnego szczeble, aż do KC włącznie.

4.

Zasady przyjmowania do partii są następujące:

a) W poczet członków partii przyjmuje się w trybie indywidualnym ludzi pracy o poglądach zgodnych z ideami socjalizmu i celami partii, znających jej Statut, wyróżniających się postawą moralną i wrażliwością na sprawy ludzkie, rzetelną pracą zawodową i aktywnością społeczną, cieszących się zaufaniem swego środowiska, oddanych sprawie socjalizmu i pragnących realizować politykę partii.

Do partii mogą być przyjmowane osoby w wieku od 18 la.

Młodzież w wieku do lat 24 przyjmowana jest do partii w zasadzie spośród członków organizacji młodzieżowych.

b) Każdy, kto pragnie wstąpić w szeregi partii, składa pisemną deklarację o przyjęcie w poczet kandydatów partii, załączając opinie polecające, wystawione przez dwóch członków partii, którzy mają co najmniej 3 – letni staż partyjny.

Wobec członków organizacji młodzieżowych i społecznych konieczne jest zasięgnięcie dodatkowej opinii ich organizacji. Egzekutywa organizacji partyjnej może zasięgać opinii o ubiegającym się przyjęcie do partii w środowisku jego pracy i zamieszkania, w tym również u bezpartyjnych.

Członkowie KC i zastępcy członków KC nie udzielają opinii polecających.

Okres kandydowania trwa o zasadzie 1 rok, nie dłużej jednaj niż 2 lata. W tym okresie organizacja partyjne zleca kandydatowi konkretne zadania partyjne celem wdrożenia go do wypełniania obowiązków członka partii, sprawdzenia jego oblicza politycznego i moralnego oraz zapoznania kandydata z linią polityczną i Statutem partii.

W wyjątkowych wypadkach okres kandydowania może być skrócony do 6 miesięcy na podstawie uchwały właściwej organizacji partyjnej.

c) Sprawa przyjęcia w poczet kandydatów powinna być omawiana i decydowana na zebraniu organizacji partyjnej, w obecności zainteresowanego i przynajmniej jednego z rekomendujących.

Uchwała organizacji partyjnej o przyjęciu w poczet kandydatów taje się prawomocna po jej zatwierdzeniu przez egzekutywę nadrzędnego komitetu partyjnego.

Jeżeli w danej miejscowości nie ma podstawowej organizacji partyjnej, uchwałę o przyjęciu nowo wstępującego w poczet kandydatów podejmuje egzekutywa nadrzędnego komitetu partyjnego.

Kandydat na członka partii opłaca składkę partyjną, bierze udział w pracy swojej organizacji partyjnej na równi z członkami partii, uczestniczy w jej zebraniach z głosem doradczym: kandydat nie może wybierać ani być wybieranym do władz partyjnych.

d) Sprawa przyjęcia kandydata w poczet członków partii powinna być omawiana i decydowana w jego obecności i w miarę możliwości przy udziale przynajmniej z rekomendujących, na zebraniu organizacji partyjnej, po ocenie jego pracy zawodowej i społecznej oraz wykonywania zleconych zadań i obowiązków partyjnych.

Uchwała o przyjęciu kandydata w poczet członków partii staje się prawomocna po zatwierdzaniu jej przez egzekutywę nadrzędnego komitetu partyjnego, po czym nowy członek partii otrzymuje legitymację członkowską.

Staż partyjny zalicza się od dnia powzięcia przez ogólne zebranie podstawowej organizacji partyjnej uchwały o przyjęciu kandydata w poczet członków partii.

Jeżeli w okresie kandydowania okazuje się, że kandydat nie zasługuje na przyjęcie w poczet członków partii, organizacja partyjna podejmuje uchwałę o skreśleniu go z listy kandydatów. Uchwała ta podlega zatwierdzeniu przez egzekutywę nadrzędnego komitetu partyjnego.

Jeśli w danej miejscowości istnieje tylko grupa kandydatów, uchwałę o przyjęciu kandydata w poczet członków partii, względnie o skreśleniu go, podejmuje egzekutywa nadrzędnego komitetu partyjnego.

5.

W organizacjach zakładowych liczących powyżej 400 członków liczących powyżej 400 członków i kandydatów, w których uchwały o przyjmowaniu do partii podejmują organizacje oddziałowe, prawo zatwierdzania decyzji o przyjęciu posiada egzekutywa komitety zakładowego.

Egzekutywa KW może przyznać prawo zatwierdzania decyzji podstawowych organizacji partyjnych o przyjęciu do partii egzekutywom komitetów miejskich (nie posiadających uprawnień KP) oraz komitetów środowiskowych i komitetów gromadzkich, których organizacje liczą powyżej 400 członków i kandydatów partii.

6.

Członek partii, który wydaje opinię o wstępującym do partii opinię powinien znać go co najmniej 2 lata i mieć przeświadczenie, że poleca partii wartościowego towarzysza.

W szczególnych przypadkach ustalonych przez KC, okres znajomości kandydata może być krótszy.

Członek partii, który wydał opinię polecającą lekkomyślnie lub w złej wierze, powinien być pociągnięty do odpowiedzialności partyjnej.

7.

Członek partii (kandydat), który zmienia miejsce pracy lub pobytu, zostaje zaliczony w poczet członków (kandydatów) organizacji partyjnej na nowym terenie. Przenoszenie się członków partii (kandydatów) z jednej organizacji do drugiej odbywa się w trybie ustalonym przez KC.

8.

Członek partii, który chce wystąpić z partii, zwraca się do swojej organizacji partyjnej o kreślenie go z listy członków.

9.

Podstawowa organizacja partyjna może podjąć uchwałę o skreśleniu z listy członków partii tych, którzy wykazują obojętny stosunek do partii, przez dłuższy czas bez poważnych, obiektywnych przyczyn nie uczestniczą w jej życiu i działalności; skreślenie z listy członków partii nie może być dokonane mechanicznie, lecz wymaga rozważenia i przeprowadzenia rozmowy z zainteresowanym.

Uchwała o skreśleniu wymaga zatwierdzenia przez egzekutywę KP (KM, KD) albo KZ w organizacjach liczących powyżej 400 członków i kandydatów. Te same uprawnienia posiadają również egzekutywy komitetów miejskich (nie posiadających uprawnień KP), środowiskowych i gromadzkich, którym, zgodnie z zasadami p. 5 Statutu, egzekutywa KW przyznała prawo zatwierdzania decyzji o przyjęciu do partii.

10.

Członek partii, który bez uzasadnionych przyczyn nie opłaca prze trzy miesiące składki partyjnej, podlega skreśleniu z listy członków partii.

11.

Członkowie partii, którzy działają wbrew zasadom ideowym i normom statutowym partii, naruszają jedność partii, łamią dyscyplinę partyjną, plamią swym postępowaniem dobre imię członka partii – pociągani są do odpowiedzialności partyjnej.

12.

Wobec członków partii pociągniętych do odpowiedzialności partyjnej organizacje podstawowe, egzekutywy nadrzędnych komitetów partyjnych lub komisje kontroli partyjnej, po dokładnym sprawdzeniu i rozpatrzeniu wysuniętych zarzutów, mogą stosować następujące kary: upomnienie, naganę, naganę z ostrzeżeniem, pozbawienie prawa zajmowania odpowiedzialnych stanowisk partyjnych na czas określony oraz wydalenie z partii.

Wydalanie z partii jest najwyższą karą partyjną i może być stosowane tylko w wypadkach poważnych przewinień, po uprzednim dokładnym sprawdzeniu i rozpatrzeniu wysuwanych zarzutów; przy wymierzaniu tej kary partyjnej należy się kierować szczególnym poczuciem odpowiedzialności.

W wypadkach drobnych przewinień właściwe jest ograniczenie się do zwrócenia uwagi prze zebranie lub władze partyjne.

13.

Wydalenie z partii następuje na mocy uchwały powziętej na zebraniu organizacji partyjnej, do której dany członek partii należy. Uchwała zebrania partyjnego o wydaleniu staje się prawomocna po zatwierdzeniu jej przez egzekutywę KP (KM, KD), względnie przez uprawnioną do zatwierdzania decyzji o przyjęciu do partii egzekutywę komitetu zakładowego lub komitetu miejskiego (nie posiadającego uprawnień KP); wydalonemu odbiera się wówczas legitymację partyjną.

W szczególnych przypadkach uchwałę o wydaleniu podejmują egzekutywy nadrzędnych komitetów partyjnych, względnie komisje kontroli partyjnej. Komunikat o wydaleniu z partii wraz z motywacją powinien być podany do wiadomości organizacji partyjnej, do której wydalony należał.

14.

W uzasadnionych przypadkach instancje partyjne (poczynając od egzekutywy KP, KM, KD), podejmując decyzję o kierowaniu sprawy członka partii do komisji kontroli partyjnej, mogę zawiesić go w czynnościach i prawach członka partii do chwili wydania orzeczenia w jego sprawie, lecz na okres nie dłuższy niż trzy miesiące.

15.

W stosunku do członków KP, KM, KD, KW, ich zastępców oraz członków komisji rewizyjnych uchwała o karze partyjnej może być podjęta tylko przez plenum odnośnego komitetu partyjnego lub komisję kontroli partyjnej wyższego szczebla.

W stosunku do członków i zastępców członków Komitetu Centralnego oraz członków Centralnej Komisji Rewizyjnej decyzję o karze partyjnej podejmuje plenum Komitetu Centralnego.

Organizacja partyjna, do której należą członkowie instancji, komisji rewizyjnych i komisji kontroli partyjnej wszystkich szczebli, ma prawo występować z uzasadnionymi wnioskami o wyciągnięcie wobec o wyciągnięcie wobec nich przez kompetentne władze sankcji partyjnych. Każda instancja partyjne może podjąć decyzję o okresowym zawieszeniu w prawach jej członka, aż do wyjaśnienia zarzutów i podjęcia decyzji w jego sprawie, informując o tym macierzystą organizację danego towarzysza.

16.

Od uchwały w sprawie kary partyjnej członkowi partii przysługuje prawo odwołania się do wyższej instancji partyjnej, która powinna zbadać sprawę i w ciągu miesiąca powziąć decyzję lub skierować odwołanie do komisji kontroli partyjnej. Członek partii ma prawo odwoływać się również wprost do komisji kontroli partyjnej wyższego szczebla.

Uchwała i udzieleniu kary partyjnej może ulec zatarciu na wniosek organizacji, instancji lub komisji kontroli partyjnej, która ją podjęła, po upływie co najmniej jednego roku. Wniosek indywidualny ukaranego o zatarcie kary partyjnej może być rozpatrywany po upływie co najmniej dwu lat, jeśli wykazał on poprawę i nienaganną postawę.

[edytuj] II. CENTRALIZM DEMOKRATYCZNY

17.

Naczelną zasadą organizacyjną życia wewnętrznego partii jest centralizm demokratyczny. Stanowi on warunek zwartości ideowej i politycznej oraz jedności działania partii.

Zasady centralizmu demokratycznego są następujące:

a) wszystkie kierownicze władze partii od najniższych do najwyższych są wybierane w sposób demokratyczny,

b) wszystkie uchwały partii podejmowane są większością głosów;

c) wszystkie władze partii ponoszą odpowiedzialność prze organizacjami , które je wybrały, oraz obowiązane są składać sprawozdania ze swojej działalności;

d) przestrzeganie jednakowej dla wszystkich członków i organizacji dyscypliny partyjnej i podporządkowanie się mniejszości uchwałom większości;

e) uchwały i dyrektywy wyższych władz partyjnych muszą być wykonywane przez niższe.

Zebrania organizacji, instancji oraz konferencje wszystkich szczebli są prawomocne przy udziale ponad 50% ich członków lub delegatów. Uchwała jest podjęta, jeśli głosuje na nią ponad 50% obecnych i uprawnionych do głosowania.

18.

Wszystkie władze partyjne obowiązane są pracować w stałej i bliskiej więzi z aktywem partyjnym i podstawowymi organizacjami partyjnymi, stosować metodę konsultacji, systematycznie informować członków partii o ważnych aktualnych zagadnieniach i powziętych uchwałach.

Wszystkie władze partyjne obowiązane są skrupulatnie badać wnioski i postulaty skierowane do nich przez członków partii i organizacje partyjne oraz informować zainteresowanych o sposobie załatwienia tych wniosków.

19.

Wszystkie organizacje i władze partyjne mają prawo samodzielnego podejmowania uchwał w sprawach swego terenu; uchwały te nie mogą być sprzeczne z ogólną linią polityczną partii i z uchwałami wyższych władz partyjnych.

Organizacja partyjne, której działalność jest sprzeczna z linią polityczną i normami Statutu partii – może być rozwiązana na podstawie decyzji egzekutywy KP (KM, KD) w porozumieniu z egzekutywą KW.

Organizacje partyjne obowiązane są systematycznie i rzetelnie informować członków partii i nadrzędne władze partyjne o swojej pracy, sytuacji na swoim terenie działania, nastrojach środowisk i podjętych uchwałach; systematycznie organizować kontrolę realizacji uchwał własnych oraz instancji wyższych.

20.

Nienaruszalną zasadą kierowniczej działalności władz partyjnych jest kolegialność przy podejmowaniu decyzji, która nie zdejmuje indywidualnej odpowiedzialności za podjęte decyzje i ich wykonanie.

21.

Nieskrępowana i twórcza dyskusja i krytyka, wypływająca z demokracji wewnątrzpartyjnej, jest warunkiem rozwoju świadomej dyscypliny w szeregach partii.

Demokracja wewnątrzpartyjna zapewnia wszystkim członkom partii prawo swobodnego i rzeczowego omawiania polityki partii na zebraniach partyjnych.

Każdemu członkowi partii przysługuje prawo odwołania się w obronie swego stanowiska do instancji partyjnej, aż do zjazdu włącznie.

22.

Demokracja wewnątrzpartyjna nie może być nadużywana dla celów sprzecznych z interesami partii, a w szczególności nie do pogodzenia z przynależnością do partii jest jakakolwiek działalność o charakterze frakcyjnym czy grupowym, wszelkie poczynania godzące w ideologię partii, jej generalną linię polityczną, w jedność jej szeregów.

[edytuj] III. STRUKTURA ORGANIZACYJNA PARTII

23.

Partia buduje swoje organizacje według zasady produkcyjno – terytorialnej i podporządkowania organizacji niższych wyższym, a mianowicie:

podstawowe organizacje partyjne (zakładowe – w miejscu pracy, wiejskie, terenowe – w miejscu zamieszkania w miastach i osiedlach) podlegają bezpośrednio komitetom powiatowym (miejskim, dzielnicowym),

organizacje powiatowe (i równorzędne miejskie oraz dzielnicowe) podlegają bezpośrednio komitetom wojewódzkim,

organizacje wojewódzkie lub równorzędne (te ostatnie tworzone na mocy uchwały KC) podporządkowane są bezpośrednio Komitetowi Centralnemu.

24.

Najwyższą władzą partii jest zjazd, w okresie zaś między zjazdami – Komitet Centralny.

25.

Władzą zwierzchnią podstawowej organizacji partyjnej jest ogólne zebranie.

Władzą zwierzchnią organizacji powiatowej, miejskiej, dzielnicowej, wojewódzkiej jest konferencja powiatowa, miejska, dzielnicowa, wojewódzka, w okresie zaś między konferencjami – komitety partyjne odnośnego szczebla.

26.

Do kierowania codzienną pracą partyjną każda organizacja wybiera swoje władze:

– organizacja podstawowa – sekretarzy, egzekutywę lub komitet zakładowy;

– ogólne zebranie lub konferencja – komitet miejski (miast nie wydzielonych), gromadzki, środowiskowy;

– konferencja powiatowa (miejska, dzielnicowa) – komitet powiatowy (miejski, dzielnicowy);

– konferencja wojewódzka – komitet wojewódzki.

Pracą całej partii kieruje Komitet Centralny wybrany przez zjazd.

27.

Wybory do władz partyjnych są tajne. Głosowanie odbywa się na poszczególne kandydatury, przy czym wszyscy członkowie partii (delegaci) mają prawo zgłaszania kandydatur, a także prawo wysuwania sprzeciwów i zarzutów w stosunku do zgłoszonych kandydatów.

[edytuj] IV. NAJWYŻSZE WŁADZE PARTII

28.

Najwyższą władzą partii jest zjazd. Zwyczajny zjazd partii zwoływany jest przez Komitet Centralny co cztery lata.

Termin zjazdu i jego porządek dzienny ogłasza Komitet Centralny w prasie partyjnej nie później niż na trzy miesiące przed dniem otwarcia zjazdu. Nie później niż na trzy miesiące przed dniem otwarcia zjazdu rozpoczyna się ogólno partyjna dyskusja na tezami zjazdowymi, ogłoszonymi przez Komitet Centralny.

W zjeździe biorą udział, z głosem decydującym, delegaci organizacji partyjnych wybierani przez specjalne przedzjazdowe konferencje. Normy przedstawicielstwa ustala Komitet Centralny zgodnie z zasadami demokracji wewnątrzpartyjnej. W zjeździe mogą wziąć udział, z głosem doradczym, członkowie partii zaproszeniu przez KC. Zjazd jest prawomocny, jeżeli obecni delegaci są przedstawicielami co najmniej połowy ogólnej liczby członków partii.

29.

Komitet Centralny może zwołać zjazd nadzwyczajny. Zjazd nadzwyczajny może być również zwołany na żądanie co najmniej 1/3 ogólnej liczby członków partii.

30.

Zjazd:

a) rozpatruje i zatwierdza sprawozdanie Komitetu Centralnego oraz innych centralnych władz i organów partyjnych,

b) uchwala program i Statut partii;

c) ustala linię polityczną partii,

d) wybiera w głosowaniu tajnym Komitet Centralny i Centralną Komisję Rewizyjną, przy czym ustala każdorazowo liczbę członków Komitetu Centralnego i ich zastępców oraz liczbę członków Centralnej Komisji Rewizyjnej;

e) może podejmować decyzje w każdej innej sprawie.

31.

W okresie między zjazdami Komitet Centralny zwołuje, w razie potrzeby, krajową konferencję partyjną w celu omówienia aktualnych zagadnień polityki partii. Zasady wyboru delegatów na konferencję ustala Komitet Centralny.

32.

W okresie między zjazdami najwyższą władzą partyjną jest Komitet Centralny, który kieruje całokształtem pracy partii.

Komitet Centralny występuje w imieniu partii na zewnątrz, powołuje instytucje partyjne, kieruje ich działalnością, mianuje redakcje partyjnych organów prasowych, rozporządza kadrami partii, zarządza majątkiem i funduszami partii.

Komitet Centralny nadaje kierunek oraz kontroluje działalność członków partii zajmujących kierownicze stanowiska o znaczeniu ogólnokrajowym.

Plenarne posiedzenia Komitetu Centralnego odbywają się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na cztery miesiące.

Zastępcy członków Komitetu Centralnego biorą udział w posiedzeniach plenarnych KC z prawem głosu doradczego; Komitet Centralny może również odbywać swe posiedzenia plenarne wyłącznie w gronie członków KC.

Komitet Centralny regularnie informuje organizacje partyjne o swej pracy.

33.

Komitet Centralny wybiera Biuro Polityczne – do kierowania pracą KC w okresie między posiedzeniami plenarnymi oraz Sekretariat – do kierowania pracą bieżącą głównie w dziedzinie organizowania kontroli wykonania uchwał partii i doboru kadr. Liczebny skład tych organów ustala Komitet Centralny.

34.

Komitet Centralny ma prawo odwoływać ze swego składu poszczególnych członków, jeżeli nie wywiązują się ze swych obowiązków. Komitet Centralny powołuje do swego składu nowych członków spośród zastępców członków KC. Komitet Centralny może uzupełnić skład zastępców członków KC o nowych towarzyszy, lecz zmiany te nie mogą przekraczać 1/5 składu, wybranego przez zjazd.

35.

Komitet Centralny powołuje odpowiednie wydziały, komisje oraz inne organy pomocnicze. Działalność ich powinna opierać się na zasadzie ścisłej współpracy etatowego aparatu partyjnego z szerokim gronem aktywu partii.

36.

Komitet Centralny powołuje Centralną Komisję Kontroli Partyjnej:

a) Centralna Komisja Kontroli Partyjnej czuwa nad czystością szeregów partyjnych, kontroluje przestrzeganie dyscypliny partyjnej, pociąga do odpowiedzialności partyjnej członków partii za wykroczenia przeciwko zasadom ideowym i programowym partii, za podważanie jedności partii, naruszanie Statutu partii, uchwał władz partyjnych, dyscypliny partyjnej i etyki (tłumienie krytyki, oszczerstwa, nadużycia, biurokratyzm itp.).

b) Liczbę i skład członków Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej ustala plenum Komitetu Centralnego, a liczbę i skład członków wojewódzkiej komisji kontroli partyjnej – plenum komitetu wojewódzkiego w porozumieniu z CKKP. CKKP w porozumieniu z KW ma prawo odwoływania poszczególnych członków WKKP. W wielkich organizacjach powiatowych (miejskich) mogą być powoływane za każdorazową zgodą egzekutywy KW, powiatowe lub miejskie komisje kontroli partyjnej. Liczbę członków i skład PKKP ustala komitet wojewódzki w prozumieniu z CKKP.

c) CKKP kieruje się w swej pracy wytycznymi Komitetu Centralnego i składa mu sprawozdania. CKKP uchwala swój regulamin, który podlega zatwierdzeniu przez Komitet Centralny.

d) Pracą WKKP i PKKP kierują odpowiednie komitety partyjne. CKKP sprawuje nadzór nad orzecznictwem WKKP i PKKP.

e) Komisje kontroli partyjnej wydają orzeczenia nakładające przewidziane Statutem kary partyjne lub zwalniające od odpowiedzialności; rozpatrują dowołania w sprawie kar partyjnych od uchwał instancji, organizacji partyjnych oraz KKP niższego szczebla; komitety partyjne zobowiązane są do wykonywania orzeczeń komisji kontroli partyjnej wyższego szczebla. Komisje kontroli partyjnej składają sprawozdania ze swj pracy instancjom danego szczebla, które je powołały, oraz nadrzędnym komisjom kontroli partyjnej.

37.

Centralna Komisja Rewizyjna kontroluje właściwy tryb załatwiania spraw przez aparat partyjny, przestrzegania zasad gospodarności w dysponowaniu funduszami i majątkiem partyjnym, ocenia zasadność wydatków, terminowość opłacania składek partyjnych oraz ich zgodność z ustaloną taryfą.

Wojewódzkie, powiatowe i zakładowe komisje rewizyjne działają na zasadach analogicznych jak CKR.

[edytuj] V. WOJEWÓDZKIE I POWIATOWE ORGANIZACJE PARTYJNE

38.

Władzą organizacji wojewódzkiej jest konferencja wojewódzka, zwoływana co 2 lata, w okresie zaś między konferencjami – komitet wojewódzki.

Delegatów na konferencję wojewódzką wybierają konferencje powiatowe i miejskie (na konferencje miejskie w miastach podzielonych na dzielnice – konferencje dzielnicowe) według norm przedstawicielstwa ustalonych przez komitet wojewódzki.

39.

Władzą organizacji powiatowej jest konferencja powiatowa (miejska, dzielnicowa) zwoływana co 2 lata, w okresie zaś między konferencjami – komitet powiatowy (miejski, dzielnicowy). Delegatów na konferencję wybierają podstawowe organizacje partyjne według norm przedstawicielstwa, ustalonych przez komitet powiatowy (miejski, dzielnicowy) w porozumieniu z komitetem wojewódzkim.

40.

Konferencję wyborczą (wojewódzką, powiatową, miejską, dzielnicową) zwołują odpowiednie komitety w terminie ustalonym przez Statut lub wcześniej za zgodą lub na polecenie wyższej instancji, bądź na żądanie co najmniej 1/3 ogółu liczby członków danej (wojewódzkiej, powiatowej, miejskiej, dzielnicowej) organizacji partyjnej.

41.

Konferencja wyborcza (wojewódzka, powiatowa) rozpatruje i zatwierdza sprawozdanie ustępującego komitetu, omawia najważniejsze zagadnienia polityczne i węzłowe zadania całej partii i swojej organizacji, podejmuje uchwałę zawierającą wytyczne działania organizacji i dokonuje wyboru nowego komitetu (wojewódzkiego, powiatowego) oraz komisji rewizyjnej (wojewódzkiej, powiatowej). Liczbę członków wojewódzkich władz partyjnych określa instrukcja Komitetu Centralnego.

42.

Komitet wojewódzki oraz komitet powiatowy (miejski, dzielnicowy) wybiera ze swego grona egzekutywę, jako organ wykonawczy, oraz wchodzących w jej skład sekretarzy.

Wyższa instancja zatwierdza wybór sekretarzy, a w razie uchylenia wyboru lub odwołania sekretarzy lub odwołania sekretarzy podaje motywację.

Plenarne posiedzenie komitetów wojewódzkich i powiatowych zwołuje się nie rzadziej niż raz na dwa miesiące.

43.

Komitety wojewódzkie i komitety powiatowe mają prawo odwoływać ze swego składu poszczególnych członków oraz powoływać na ich miejsce nowych członków spośród zastępców członków, w uzasadnionych zaś wypadkach również spoza zastępców członków. Zmiany te nie mogą przekraczać 1/5 składu komitetu wybranego przez konferencję.

44.

Komitety wojewódzkie i powiatowe powołują odpowiednie wydziały, komisje oraz inne organa pomocnicze.

45.

Organizacje partyjne w miastach wydzielonych posiadają uprawnienia organizacji powiatowych. Jeśli miasto wydzielone jest siedzibą powiatu, można za zgodą KC utworzyć jedną organizację partyjną miasta i powiatu. Organizacje partyjne w większych miastach, na mocy decyzji KC, dzielą się na dzielnicowe organizacje partyjne, posiadające uprawnienia organizacji powiatowych. Miejskie organizacje partyjne nie posiadające uprawnień organizacji powiatowych wybierają na konferencji miejskiej komitet miejski, działający pod kierownictwem komitetu powiatowego.

46.

Komitety partyjne wszystkich szczebli kierują całokształtem pracy podległych sobie organizacji partyjnych, zapewniają realizację linii politycznej partii, wykonanie jej uchwał oraz właściwe rozstawienie i wychowanie kadr partyjnych, kierują ideologicznym i politycznym kształceniem członków partii, nadają właściwy kierunek działalności instytucji państwowych, gospodarczych i organizacji społecznych poprzez członków partii w nich pracujących, współpracują z organizacjami terenowymi stronnictw sojuszniczych. Komitet wojewódzki kieruje wojewódzką gazetą partyjną.

Komitety partyjne czuwają nad przestrzeganiem praworządności i dyscypliny państwowej oraz wpływają na wzrost czynnego udziału ludności pracującej w działalności rad narodowych, samorządu robotniczego, związków zawodowych, organizacji spółdzielczych i społecznych w mieście i na wsi.

47.

Komitety powiatowe, miejskie i dzielnicowe organizują działalność członków partii w miejscu ich zamieszkania i mieście i na wsi dla rozwijania pracy masowo – politycznej wśród mieszkańców oraz działalności społecznej i gospodarczej.

Dla wykonania tych zadań egzekutywy KP, KM i KD tworzą w miarę potrzeby grupy pracy terenowej spośród członków partii, działających w KFJN, komitetach blokowych, osiedlowych, rodzicielskich i w innych organizacjach społecznych, w terenowych organizacjach partyjnych oraz spośród innych członków partii zamieszkałych na danym terenie. Członkowie partii należący do organizacji partyjnych poza terenem powiatu, miasta, dzielnicy swego zamieszkania mają obowiązek zarejestrowania się w komitecie partyjnym miejsca zamieszkania.

Grupy pracy terenowej na wsi tworzy się spośród członków partii pracujących w miastach, a mieszkających na wsi. Członkowie ci mogą w uzasadnionych sytuacjach należeć do POP wiejskich w miejscu zamieszkania za zgodą KP (KM, KD) z danego terenu.

Działalność w grupach pracy terenowej nie narusza w niczym uprawnień i obowiązków wynikających z przynależności do macierzystych organizacji partyjnych.

[edytuj] VI. PODSTAWOWE ORGANIZACJE PARTYJNE

48.

Podstawowa organizacja partyjna stanowi zasadnicze ogniwo organizacyjne partii. Każdy członek partii (kandydat) należy do organizacji podstawowej. Podstawowe organizacje partyjne tworzy się za zgodą komitetu powiatowego tam, gdzie jest co najmniej 5 członków partii.

Zakładowe organizacje partyjne tworzy się z członków partii zatrudnionych w przedsiębiorstwach, instytucjach, urzędach i zakładach naukowych. W uzasadnionych przypadkach można łączyć kilka organizacji partyjnych w pokrewnych przedsiębiorstwach lub instytucjach w jedną branżową podstawową organizację partyjną.

Dla koordynacji pracy organizacji partyjnych, działających w przedsiębiorstwach i instytucjach o jednorodnym charakterze, może być, za zgodą egzekutywy komitetu wojewódzkiego, powołany komitet środowiskowy.

Wiejskie organizacje partyjne tworzy się z członków partii pracujących i mieszkających w danej wsi lub w pobliskich wsiach. W spółdzielniach produkcyjnych, instytucjach spółdzielczych i rzędach na wsi, w których pracuje większa liczba członków partii, mogą być tworzone oddzielne organizacje partyjne.

Terenowe organizacje partyjne tworzy się w miejscu zamieszkania z członków partii, w których miejscu pracy nie ma organizacji partyjnej, oraz z członków partii nie zatrudnionych zawodowo.

Komitety partyjne mogą tych towarzyszy przydzielać również do podstawowych organizacji partyjnych w odpowiednich zakładach i instytucjach.

Członkowie partii wojskowi należą do organizacji partyjnych w swoich jednostkach.

Kandydaci na członków partii w przedsiębiorstwach i miejscowościach, w których nie ma organizacji partyjnej, wchodzą w skład grupy kandydatów działającej pod kierownictwem członka partii wyznaczonego przez komitet powiatowy.

49.

Podstawowa organizacja partyjna wiąże partię z masami robotników, chłopów, inteligencji.

Do zadań podstawowej organizacji partyjnej należy:

a) organizowanie działalności wszystkich członków partii w celu wprowadzenia w życie polityki partii na swoim terenie;

b) praca nad podnoszeniem marksistowsko – leninowskiej wiedzy i poziomu ogólnego członków i kandydatów partii;

c) podnoszenie świadomości politycznej ludzi pracy oraz organizowanie ich do realizacji zadań stawionych przez partię;

d) przewodzenie w walce o wykonanie planów produkcyjnych, o wzmożenie wydajności i dyscypliny pracy, o ulepszenie i rozwój gospodarki;

e) stała troska o poprawę materialnych i kulturalnych warunków życia i pracy ludzi, o zaspokajanie ich codziennych potrzeb, kształtowanie socjalistycznych stosunków międzyludzkich;

f) piecza nad ideowo – politycznym i moralnym wychowaniem młodzieży oraz jej szkoleniem zawodowym;

g) zapewnienie właściwego rozwoju i należytej pracy samorządu robotniczego, związków zawodowych, organizacji spółdzielczych i innych organizacji społecznych w mieście i na wsi;

h) wychowanie członków partii w duchu śmiałej krytyki, samokrytycyzmu i nieprzejednanej wali z wszelkimi brakami i nieprawościami, wyciąganie wniosków ze słusznej krytyki, zwalczanie wszelkich przejawów tłumienia krytyki, branie w obronę przed szykanami za słuszną krytykę;

i) przyjmowanie do partii członków i kandydatów oraz ich polityczne wychowanie, troska o jakość i czystość szeregów partii;

j) zwalczanie reakcyjnej ideologii i propagandy oraz wszelkiej działalności wrogiej Polsce Ludowej;

k) tępienie nadużyć, marnotrawstwa i biurokratyzmu, pijaństwa, kumoterstwa oraz wszelkich zjawisk niezgodnych z etyką socjalistyczną.

50.

Zakładowe organizacje partyjne w przedsiębiorstwach ponoszą przed partią odpowiedzialność za stan gospodarczy i sprawną pracę swoich przedsiębiorstw.

Zasadniczym obowiązkiem tych organizacji partyjnych jest polityczna kontrola i wpływanie na pracę administracji przedsiębiorstwa w sprawach dotyczących węzłowych problemów produkcji i ekonomiki przedsiębiorstwa, polityki kadrowej oraz warunków bytu i pracy załogi.

Tę swoją rolę spełniają organizacje zakładowe w przedsiębiorstwach przede wszystkim przez aktywny udział w pracach samorządu robotniczego, zabezpieczając słuszne kojarzenie interesów załogi z interesami ogólnonarodowymi.

Egzekutywa KW może przyznać uprawnienia zakładowych organizacji partyjnych w przedsiębiorstwach organizacjom partyjnym w biurach projektowych i konstruktorskich oraz w przemysłowych instytutach naukowych.

51.

Organizacje partyjne w ministerstwach, urzędach oraz instytucjach państwowych, gospodarczych i społecznych pracują nad stałym usprawnianiem działalności ich aparatu administracyjnego, zwalczają biurokratyzm i nadużycia, umacniają dyscyplinę i zawodową, kształtują socjalistyczne normy współżycia.

Czuwają one nad właściwą pracą aparatu wykonawczego i jego odpowiedzialnością za powierzone zadania, dokonują oceny realizacji uchwał partii na swoim terenie działania.

Organizacje te rozwijają działalność organizatorską i polityczną wśród pracowników, oceniają postawę i wykonywanie obowiązków przez ogół członków partii.

Dokonują analizy sytuacji w zakresie doboru, rozmieszczenia i wychowania kadr, a wynikające stąd wnioski przekazują kompetentnym instancjom partyjnym i kierownictwom swoich instytucji.

52.

W gromadach, w których działają co najmniej 3 organizacje partyjne, tworzy się, za zgodą egzekutywy komitetu powiatowego, komitety gromadzkie, wybierane na ogólnym zebraniu wszystkich członków partii lub na konferencji gromadzkiej.

Komitety gromadzkie pobudzają i koordynują pracę podstawowych organizacji partyjnych w gromadzie i mają prawo podejmowanie uchwał, obowiązujących te organizacje.

53.

Komitety gromadzkie i wiejskie organizacje partyjne podejmują i pobudzają społeczną inicjatywę, zamierzającą do wszechstronnego rozwoju produkcji rolnej, do szybkiego gospodarczego i kulturalnego postępu wsi, do rozwoju państwowych gospodarstw rolnych, kółek rolniczych, spółdzielni produkcyjnych i wszelkich form spółdzielczości wiejskiej, dążą do socjalistycznego przekształcenia stosunków społecznych na wsi.

Komitety gromadzkie i wiejskie organizacje partyjne dbają o właściwą pracę gromadzkich rad narodowych i społeczno – gospodarczych organizacji chłopskich, rozwijają działalność polityczną wśród mieszkańców wsi i wpływają na współdziałanie ludności z radą narodową, sołtysem i instytucjami gospodarczymi.

54.

Strukturę i zadania organizacji partyjnych w wojsku określają uchwały i instrukcje Komitetu Centralnego. Działalnością partyjną w wojsku kieruje Komitet Centralny poprzez Główny Zarząd Polityczny Wojska Polskiego.

55.

W przedsiębiorstwach i instytucjach, w których liczba członków i kandydatów partii przekracza 100, mogą być tworzone oddziałowe organizacje partyjne.

W wielkich przedsiębiorstwach i instytucjach, w których liczba członków i kandydatów partii przekracza 400, mogą być za zgodą egzekutywy komitetu wojewódzkiego, tworzone wewnątrz ogólnozakładowej organizacji – w wydziałach, oddziałach, zakładach – podstawowe organizacje partyjne, dzielące się na oddziałowe organizacje partyjne.

W większych organizacjach zakładowych poszczególnym mogą być przyznawane, na mocy uchwały egzekutywy komitetu powiatowego, uprawnienia organizacji podstawowych.

W organizacjach partyjnych PGR i przedsiębiorstw budowlanych można tworzyć organizacje oddziałowe także wtedy, jeśli liczba członków i kandydatów partii jest mniejsza niż 100.

56.

Wybory władz podstawowych i oddziałowych organizacji partyjnych powinny odbywać się co 2 lata, a po upływie rocznej kadencji ich władz – zebrania sprawozdawcze.

57.

W celu usprawnienia i lepszej organizacji pracy partyjnej zakładowe organizacje partyjne mogą być podzielone na grupy partyjne według więzi produkcyjnej (wg brygad, agregatów, sal, zmian itp.). Na czele grupy stoi grupowy partyjny.

58.

Organizacje partyjne odbywają się systematycznie (nie rzadziej niż raz na miesiąc) zebrania, na których omawia się węzłowe problemy polityki partii oraz realizację uchwał partii i zadania wynikające stąd dla konkretnego środowiska.

Zebrania partyjne jest główną trybuną członka partii, forum dyskusji, kształtowani się opinii i rozwoju krytyki. Zebranie partyjne ma obowiązek systematycznej oceny postaw zawodowych i społecznych towarzyszy, niezależnie od pełnionych przez nich funkcji partyjnych i zajmowanych stanowisk.

Zebranie partyjne zatwierdza plan pracy organizacji partyjnej i kontroluje jego wykonanie. Organizacje partyjne powierzają każdemu ze swych członków określone zadania partyjne.

Egzekutywa organizacji partyjnej obowiązana jest przedstawiać na zebraniu partyjnym informacje o swojej pracy oraz składać sprawozdania z realizacji uchwał i zgłoszonych przez członków partii wniosków.

Organizacje partyjne w miarę potrzeby powinny zwoływać otwarte zebrania partyjne z udziałem bezpartyjnych.

[edytuj] VII. KLUB POSŁÓW PZPR I ZESPOŁY PARTYJNE W RADACH NARODOWYCH I WŁADZACH ORGANIZACJI SPOŁECZNYCH

59.

Członkowie partii – posłowie na Sejm – tworzą klub poselski Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Regulamin klubu poselskiego zatwierdza Komitet Centralny.

Klub poselski realizuje politykę partii oraz zapewnia właściwe działanie członków klubu w pracach Sejmu i jego Organów.

Klub poselski działa pod kierownictwem Komitetu Centralnego.

60.

Członkowie partii wchodzący w skład rad narodowych, władz związków zawodowych, władz spółdzielczych i innych organizacji społecznych tworzą zespoły partyjne. Zespoły partyjne tworzą również członkowie partii uczestniczący w zjazdach organizacji społecznych – na czas trwania zjazdu.

Zdaniem zespołów jest zapewnienie realizacji polityki partii przez dany organ przedstawicielski lub organizację społeczną, pogłębienie wpływów autorytetu partii wśród bezpartyjnych, umacnianie partyjnej i państwowej dyscypliny, walka z biurokratyzmem oraz rozwijanie aktywności społeczeństwa dla urzeczywistnienia zadań stawianych przez partię.

Dla kierowania bieżąca działalnością zespół wybiera sekretarzy lub 3-5-osobowe prezydium. Zespół działa pod kierownictwem komitetu partyjnego odpowiedniego szczebla.

[edytuj] VIII. PARTIA I ORGANIZACJE MŁODZIEŻOWE

61.

Partia dba o socjalistyczny kierunek rozwoju i działalności młodzieżowych organizacji ideowo – politycznych i wychowawczych. Członkowie partii działający w organizacjach młodzieży są przed partią odpowiedzialni za wychowanie przez te organizacje młodego pokolenia w duchu patriotyzmu, internacjonalizmu, oddania sprawie budowy socjalizmu, w duchu moralności socjalistycznej.

62.

Instancje i organizacje partyjne sprzyjają umacnianiu samodzielności organizacji młodzieżowych i rozwijaniu przez nie szerokiej inicjatywy w realizacji zadań produkcyjnych oraz współzawodnictwa pracy w przedsiębiorstwach i wsiach, w pracy instytucji i szkół, w organizowaniu życia kulturalnego i sportowego, w rozwijaniu wszechstronnej działalności społecznej.

[edytuj] IX. MAJĄTEK I FUNDUSZ PARTII

63.

Majątkiem i funduszami partii zarządza Komitet Centralny oraz – w zakresie ustalonymi przez Komitet Centralny – komitety wojewódzkie i komitety powiatowe.

64.

Fundusze partii powstają ze składek członkowskich, danin partyjnych, dochodów z wydawnictw oraz innych wpływów.

65.

Wysokość składek członkowskich oraz innych świadczeń na rzecz partii ustala Komitet Centralny.

Informacje o tekście