Setnik rymów duchownych/XXXVI

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Z pamięci schodzą czasy żywota naszego,

Nie inaczej jak słowa rzeczenia ustnego.

Siedmkroć dziesięć własny kres ludzkiego żywota,

Oprócz w kim przyrodzenie czyrstwe i ochota.

Do tego nad dwoje pięć, jeśli co przybędzie,

To boleść a sidła śmierć stawiająca wszędzie;

To już w skok gaśniem, Panie, chodząc umieramy.

Właśnie jak ptak, co patrząc, z oczu go zbywamy.

A jeśli z zamierzenia Twego nam to roście,

Jacyż, Panie, przyśpiesza za Twym gniewem goście?

Gdyż według spraw każdego odpłata od Ciebie;

Nic się oku nie skryje władnącemu w niebie.

Przeto mi liczbę moich dni daj wiedzieć, Panie,

By się człek umiał sprawić, niż przed Twój sąd stanie.

Skłoń ku mnie łaskawą twarz, porzuć gniew, a swoje

Miłosierdzie wzruszyć racz na wołanie moje.

Nasze serca mądrością oświeć, dobrotliwy,

By swój wiek mógł wesoło wieść człowiek wstydliwy.

Napełni nas radością, któreś ufrasowal,

A różnymi kłopoty ich wieki sprawował.

Daj wiedzieć sprawy swoje, daj, niech wszyscy znamy,

Jako Ciebie, możnego, skłonnym k sobie mamy;

Ukaż nad nami lutość, a swoje zbawienie

Niech widzi w miłosierdziu ludzkie pokolenie.

Co nasze zmysły zaczną, kończ, Ojcze łaskawy,

Niech początek i koniec z Ciebie biorą sprawy,

Niechaj myśl nic takiego w serce nam nie wwodzi,

Prócz tego, co zbawienne i Twą łaskę rodzi.