Setnik rymów duchownych/XVIII

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Gdy z Psem albo Lwem, znaki niebieskiemi,

Słońce się zetrze, w gniew się poruszają,

Płomień tak srogi potem rozpuszczają,

Że wszytko niszczą, co tu jest na ziemi.

Rzeki strwożone z brzegami swoimi

Dzieląc się w źrzódła nazad się wracają:

Ziemia tła, a gdzie mieśca oddychają,

Zda się, że Etna dmie ogniami swymi.

Szukają ludzie, zewsząd ogarnieni,

Zioła, owoce, posilenia, chłodu,

By w letnich ogniach byli ratowani;

Ja drżę – gorącem inszy zmordowani –

A z strachów równań mogę być do lodu

Przed ogniem, w którym trwają potępieni.