Setnik rymów duchownych/VII

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Mój wiek czasem krótkim jak sznurem zmierzony,

A jako granicą pewną obtoczony,

Więc jak jest nietrwały. Ty wiesz, a pijana

Wodna słusznie się zda z nim być porównana.

Wyrwi z grzechów, proszę, a w nich upadłego

Nie dawaj na wzgardę człowieka lekkiego.

Ulży ręki swojej, bo mnie zwojowała,

A sna na pośmiech wzdąć już się zgotowała.

Nieszczęsny jest żywot człowieka grzesznego,

Pajęczynie równe wszystkie sprawy jego;

A jako mol szatę, tak one żal kazi,

Które więc zła wola od Pana odrazi.

Wysłuchaj me prośby, a na łkanie moje

Niechaj otworzone będą uszy Twoje,

Abym k sobie przyszedł, chciej sfolgować mało,

Niż ci duszę wrócę, a ziemi dam ciało.