Setnik rymów duchownych/LXVII

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Nieszczęście, mych łez chciwe,

Długoż jeszcze, złośliwe,

Będziesz po sercu jad swój rozlewało,

Byś się mym łkaniem kiedy nacieszyło?

Czyli–ć ból i płacz mało?

Sną chcesz, byś tak dni moje wyniszczyło?

Inszy, kiedy truchleją,

Wspierają się nadzieją

I wdzięczną myślą serce zabawiają;

Mnie duszę bierze i ciało zabija,

Że smutki dolegają,

A otucha przyszłych pociech omija.

Ratunku z żadnej strony

Nie ma mój wiek strapiony;

Łzą się zmieniły me źrzenice obie;

Przyszłych się lękam, przeszłych dni żałuję;

Życzyłbym śmierci sobie,

Lecz i w grobie odpoczynku nie czuję.

Co wszytkim władniesz, Panie,

Przyjmi ciężkie wżdy chanie;

Wzgardzisz li Ty mnie, gdzież obrócę oczy,

Gdzie serce skłonię, gdzie podniosę ręce?

Gdy żal z oka łzę toczy,

Daj pokorę, daj cierpliwość w męce!