Setnik rymów duchownych/LXIII

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Także z poranku począwszy, mój Panie,

Konać mnie będziesz, aż ciemna noc przyjdzie?

Także Cię z płaczem rzewne narzekanie,

Także wołanie me przed Cię nie wnidzie?

Piszczę jak ptaszę od matki zgubione,

Hukam jak gołąb po dzieciach straconych,

Ustają oczy w niebo wyniesione,

Gwałt cierpię; Panie, ratuj sił strapionych.

Świtanie ziołom wdzięczną rosę niesie,

Mnie na powiekach gwiazdy łez odchodzą.

Fortunne ziółka, szczęsna trawo w lesie,

Wy czerstwiejecie, a mnie mdłości szkodzą.

Zwierz, ptastwo w nocy swe posiłki mają,

Mnie trapić księżyc na niebo wstępuje.

U inszych oczy z słońca rozkosz znają,

Lecz w moim sercu dzień trwogi szykuje.

Panie, jeśli to żywot, a takimi

Łaskami być ma ta dusza bawiona,

Niech Ci nie będę przykry słowy mymi,

W pokoju gorzkość daj była skończona.