Setnik rymów duchownych/IX

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Pomni, że jako wiatr dni żywota mego;

Oko się nie wróci widzieć co dobrego,

Jak obłok upływa, potym z oka ginie,

Tak się z człekiem dzieje, acz w swym wieku słynie.

Nazad się nie wraca, co w ciemny grób wpadnie,

Mieście, na którym żył, nie pozna go snadnie,

Przeto widząc wiek swój krótko zamierzony,

Rad bym Twoje łaskę poznał z której strony.

Panie, co jest człowiek? Co za godność jego?

Abyś go nawiedzał, zaż dostojen tego?

Byś go doznawając przy nim był czas każdy,

Różnie go próbując, z nim mieszkać miał zawżdy?

Ciężka mi Twa ręka, którą masz nade mną,

Odpuść grzechy, proszę, a czyń łaskę ze mną,

Póki nie obrócisz w proch ciała mojego,

A z świata nie zrzucisz, nasyciwszy złego.