Setnik rymów duchownych/CXXI

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Podobneś mi jest drzewo, [u]cieszę się tobą,

Bo widzę, że jak ze mną świat poczyna z tobą.

Jedne gałązki poschły, drugie precz odcięte,

Snadź ci żal, żeś kiedy jest od ziemi przyjęte.

Tak ze mną poczynają czasy zamierzone,

Że jedne zmysły gasną, drugie już zniszczone,

A często mi żal tego, że świat oko widzi,

Bo kłopot serce trapi, a żal żywot hydzi.

Myślę co, nie pocznę; pocznę li, nie sprawię;

Głowę troską, a ręce próżną pracą bawię.

A kiedy się ku nocy wdzięcznym snom raduję,

Frasunk zwierzchnią pierzyną, żal poduszką czuję.

Panie, Ty wiesz złości me, karz, niż weźmiesz z świata,

Bo niżbyś tam wzgardzić miał, wolę z płaczem lata.

Wszakoż strzeż dusze mojej, by nie chciała tego,

Czym by naruszyć mogła majestatu Twego.