Setnik rymów duchownych/CXI

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Jak dobra córa, kiedy w ojcu znaki

Gniewu k sobie najduje,

Prze występek swój jaki

Twarz wstydem zafarbuje;

Pokornym sercem, głosem pełnym trwogi,

O łaskę prosząc, upada pod nogi.

Tak, Ojc[z]e dobry, wzrok wstydem zniżony,

Pokory napełnione

Serce, acz z każdej strony

Obłokiem obtoczone

Nikczemnych myśli, do Ciebie podawam,

Bo Cię strapionych pociechą wyznawana.

Występków taić zmysły dróg nie znają,

Gdyż wszelka skrytość Tobie –

Jak kryształy, co mają

Świecę albo kwiat w sobie –

Cokolwiek pocznie chęć nędzna, błędliwa,

Twej przytomności wszytko się odkrywa.

Obacz me serce i żałości związek

Prze grzech często pełniony,

Co jak ptak śrzód gałązek

Narzeka utrapiony,

Gdy towarzysza utraci troskliwy,

Którego z sobą niesie człek myśliwy.

Często więc mój zmysł przeciw rozumowi

W mym sercu wojnę zwodzi;

Lecz ta moc jest zmysłowi,

Że mnie więźniem przywodzi

Złemu; iż muszę wszędy naśladować;

W tym szyszak ani szpada chce ratować.

Tyś sam jest świadom, jako człowiek mdłego

Zmysłu i wszech krewkości,

Jako chętny do złego,

Gdzie nie masz Twej zwierzchności,

Jak chytry, zdradny, z dawna jadowity

Smok w sidłach swoich nieprzyjaciel skryty.

Chęć prędka we mnie, siły nie dostawa,

Więc się żądza nie zgadza,

Co się w społeczność wdawa,

Jak stok, co w rzekę wchadza.

Cóż tedy rzekę wszytkun, utrapiony?

Manili ręce wzdąć jako zwyciężony?

Ojcze dobroci, łaska nieskończona

Twa niech mię sama broni,

A dusza tak zwiedziona

Niech w cień Twych skrzydeł stroni.

Niech się zapala w Twej, Panie, miłości,

W tym, co–ć niemiło, niech nie ma radości.