Setnik rymów duchownych/CVI

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

To morze, piaski i skały straszliwe

Z mymi kłopoty podobieństwo mają,

Bo te nieróżną liczbę we mnie dają,

Jak morze piasków ma w sobie błędliwe.

Więc tej ostrości me myśli troskliwe,

Że morskie skały z nimi nie zrównają,

A jak morze, tak na mię wpadają

To bojaźń, to wnet nadzieje zdradliwe.

Jak piasek – tak mój dowcip nie rodzący;

Dusza – z frasunku w skałę przemieniona;

Serce – jak morze wichry utrapione;

Ono wód pełno, a me zatopione

Oczy są łzami, wżdy myśl nie zgwałcona,

Acz wszelka radość rodzi żal trapiący.