Setnik rymów duchownych/CLXXIV

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Przecz tak, na Boga, często kołacemy

Głupstwem żądzej swej, a po swojej chcemy

Woli mieć niebo i w nim skrytej rady

Wieczne pokłady?

Izaż śmiertelny człek zmieni bieg wieczny,

Chcąc być od przygód i smutku beśpieczny?

Chcąc żalu nie znać, a sną w polu, sadu

Nie cierpieć gradu?

Pojźrzy po sklepie i kręgu przejźrzystym,

Uznaj i wagę; patrz, jak kołem istym

Chodzi, a ty chcesz, aby się toczyło,

Jak tobie miło?

Cząstka maluczka, tu krótko żyjąca

I tak lękliwa, że miód zbierająca

Pszczółka cię trwoży; ty chcesz wieczne progi

Rządzić, ubogi?

Ty, którego pchła (wspomnienia niegodna

Prze nikczemność jej) przez całą noc, głodna,

Przewraca, wdzięczny sen biorąc z źrzenice,

Mnoży tęsknice?

Umiłuj rozum, kochaj się w baczeniu.

Na miłosierdziu godzi się stworzeniu

Pańskim polegać. Mów: "Niech, Ojcze, będzie

Twa wola wszędzie".