Słówka. Zbiór wierszy i piosenek/Zielony Balonik — Muzeum Narodowemu

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Tadeusz Boy-Żeleński
Tytuł	Słówka
Data wydania	1913
Link do strony indeksu

[159]ZIELONY BALONIK — MUZEUM NARODOWEMU. hołd jubileuszowy, połączony z ukonstytuowaniem sal Jana Michalika jako XXII-ej filii tegoż Muzeum. Nuta: La Mattchiche Dość było w Polsce gratów  Od antenatów, Lecz się walały w kątku  Tak bez porządku — Ażeśmy zbrzydli Bogu  Bez katalogu, Więc zesłał nową erę  Dał nam Koperę. Dyrektor nie dla formy  Wszczyna reformy, Sprężysty chociaż słodki  Zmienia gablotki, Heblują się deszczułki  Na nowe półki, W wielki dzwon bije ON  Sztuce polskiej wznosi tron. Najwięcej pożarł cyfer  Sam kaloryfer [160] Pozycja też nie cienka  Schludna łazienka; Jest wszystko od A do Zet:  Angielski klozet; Są także z ludzkiej łaski,  Jakieś obrazki. Są skarby w tej kolekcyi  Na wszystkie gusta: Jest urna aż z elekcyi  Króla Augusta; Choć inni znawcy sądzą  (Może i błądzą) Że ją miał Leszek biały,  Kiedy był mały. Są różne fotografie  I etnografie, Kamienie co przetrwały  Z lat dawnej chwały; Są bijące zegary,  Cenne puhary, Co kto ma niechaj da  Niech skarbnica rośnie ta. ⎫ ⎪ ⎪ ⎪ ⎪ ⎪ ⎪ ⎪ ⎬ ⎪ ⎪ ⎪ ⎪ ⎪ ⎪ ⎪ ⎭ Z demonstracyami i projekcyami świetlnemi. Śpiewajmy więc Te Deum:  Mamy Muzeum, Co już ćwierć wieku całe  Porasta w chwałę; [161] Dziś doszło do zenitu  Swojego bytu: Dalej więc, wznieśmy krzyk  Na zdrowie mu — A...a psik!  Słowiański świat  Dziś krzyczy mu: wiwat!  Niech nam sto lat  Do grata zbiera grat! Więc schodzą bratnie nacye  Się na kolacyę: Jedzą pieczeń cielęcą,  Dzień wielki święcą; Muzyka rżnie od ucha  Z Wesołej wdówki, Radcy pchają do brzucha  I kropią mówki. Potem wydaje festyn  Czynciel Celestyn Na wiekopomnym dachu  Swojego gmachu, A w końcu Jan Michalik  Wyprawia balik: Swoich sal wręcza klucz  Łzy mu słodkie ciekną z ócz. — Ten pokój pan opustosz:  Tu będzie kustosz; [162] Tam w sieni będzie stało  Dwóch woźnych z pałą; Trochę się to zagraci,  Czechów się sprosi, Potem Szukiewicz Maciej  Odczyt wygłosi.  Więc wznieśmy krzyk:  Niech żyje Michalik!  Handelek znikł,  A filia wstaje w mig... Po filii filia rośnie  Jak długi Kraków: Witają je radośnie  Serca Polaków: Aż ta stolica cała  Wreszcie się stała Z rozkwitem nowej ery  Filią Kopery. Przechodniów już nie straszy  Policyant groźny, Stolicy strzeże naszej  Uprzejmy woźny: Prezydent abdykuje,  Rządy sprawuje Przebrany Pagaczewski  W mundur niebieski. [163]  I – Boże daj,  Przemieni cały kraj  W antyków raj  Jemu w to tylko graj! Więc pierś okrzykiem wzbiera:  Wiwat Kopera! Niech długo nam gromadzi,  Spisuje, ładzi, Skupuje, segreguje,  Kataloguje, A gdy kto, za lat sto,  Znów odwiedzi cudo to: Dyrektor z twarzą słodką  Prowadzi gości Gdzie wiszą za gablotką  Malarzy kości; Ostatnie to zabytki  Tej rasy brzydkiej Z głodu zdechł — trudno, ech!  Taki widać miał już pech! ⎫ ⎪ ⎪ ⎬ ⎪ ⎪ ⎪ ⎭ Z demonstracyami i projekcyami świetlnemi ! ! sensacyjne ! ! Śpiewajmy więc Te Deum:  Mamy Muzeum! Niech znów przez wieki całe  Porasta w chwałę; [164] Obrazów zakupami  Niech się nie splami, A dojdzie do zenitu  Swego rozkwitu!  I cały świat  Wykrzyknie mu: wiwat!  Niech setki lat  Do grata zbiera grat!  Pisane w r. 1909.