Słówka. Zbiór wierszy i piosenek/Joie de vivre

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Tadeusz Boy-Żeleński
Tytuł	Słówka
Data wydania	1913
Link do strony indeksu

[144]JOIE DE VIVRE pieśń ku pokrzepieniu serc. Wszystko dziś biada: „lepiej wcale nie żyć”  I pessymizmu słychać zewsząd jęk: A jednak, państwo, zechciejcie mi wierzyć  Życie jest piękne, życie ma swój wdzięk; Umieć je cenić, to pierwsza zaleta  Nie żądać więcej, niż nam może dać: Wówczas, braciszku, jak mówi poeta,  Garściami rozkosz zewsząd będziesz brać! Choć wszystko wezmą ci losy przeciwne  Pociechę pewną zesłał dobry Bóg: To — że tak powiem — szczęście negatywne  Tego nie wydrze ci najsroższy wróg; [145] Gdyś tego szczęścia przeniknął sekreta,  Pogodny idziesz wśród gromów i burz: Gdzie nogą stąpisz — jak mówi poeta —  Wszędzie ci życie kwitnie wieńcem z róż! Wszędzie radości znajdziesz nowe źródło  I do rozpuku śmiejesz się raz w raz; Patrzysz, jak grzebią jakieś stare pudło,  Pomyślisz sobie: na mnie jeszcze czas! Przystaniesz sobie za trumienką z boku,  Posłuchasz śpiewu i żałobnych mów, Dziewczątko małe uszczypniesz gdzieś w tłoku  Już się oddawna tak nie czułeś... zdrów. Wyjdziesz na miasto dla użycia ruchu,  Zdaleka widzisz jakieś twarze dwie: To Rydel komuś wierci dziurę w brzuchu,  Pomyślisz sobie: dobrze, że nie mnie! Nie długo szukasz za nową podnietą —  Na „Warszawskiego” do kawiarni idź: Przeczytasz sobie Hösicka felieton  No i sam powiedz: czy nie warto żyć? W zimowy wieczór spieszysz do teatru  W fotelik miękki rozkosznie się wtul: Ciepło, zacisznie, ni śniegu ni wiatru,  Tragedyi sobie wysłuchasz jak król! Z piątego aktu prosto na kolacyę,  W gazetce znowu jest nowinek dość: [146] Tu masz bankructwo, tam znów licytacyę,  Z trzeciego piętra zleciał jakiś gość! Tak sobie chodzisz wesoły jak ptaszek,  Radosną wszędzie życia widzisz twarz; Wreszcie znużony i syt już igraszek  Wracasz do domu: własny kluczyk masz; Słychać szmer jakiś: zaglądasz przez szparkę:  I jak tu człowiek się nie cieszyć ma — ? Tam ktoś... ten... tego... właśnie twą kucharkę  Pomyślisz sobie: dobrze że nie ja! Śmiejesz się błogo przed zamknięciem powiek  I dziękczynienia czynisz korny gest — Byle chciał tylko, znajdzie szczęście człowiek,  Niema co mówić: dobrze jest jak jest! Więc choć świat biada: „lepiej wcale nie żyć”  I pessymizmu słychać zewsząd jęk, Najmilsi bracia, zechciejcie mi wierzyć,  Życie jest piękne, życie ma swój wdzięk!!